Rdest 'Black Field' - Polygonum amplexicaule 'Black Field' Rdest pospolity 'Black Field'

Opis szczegółowy produktu

Rdest 'Black Field' - syn. Persicaria amplexicaule. Jeden z najpiękniejszych kultywarów rdestu, charakteryzuje się pięknymi i przyciągającymi wzrok karminowo-czerwonymi kwiatami. Jest to bylina górska pochodząca z Himalajów i południowo-zachodnich Chin, w naturze związana z łąkami i wilgotniejszymi brzegami cieków wodnych. Kultywar ‘Blackfield’ należy do najciemniej kwitnących form. Tworzy gęstą, zwartą kępę, zazwyczaj o wysokości 0,7–0,9 m i szerokości 0,6–0,8 m. Liście przyziemne są owalne do sercowatych, długości 15–25 cm, ciemnozielone, o zwartej teksturze. Łodygi kwiatowe wystają ponad ulistnienie i niosą liczne smukłe kłosy o długości około 7–10 cm. Na początku kwitnienia pąki są prawie czarne, a podczas kwitnienia przechodzą w intensywny rubinowy lub krwistoczerwony kolor. Kwitnienie jest długie, od końca czerwca lub lipca do października, często do pierwszych przymrozków. Zapach jest niewyraźny. Kwiatostany przyciągają zapylacze i tworzą w rabacie wyrazistą pionową linię, która dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, rozchodnikami, rudbekiami, sadźcami czy jasnymi astrantiami. Idealny do sadzenia na rabacie lub jako roślina soliterowa do donicy lub ogrodu.

Uprawa: Dobrze rośnie na słońcu i w półcieniu, w cieplejszych rejonach pewniejszy jest w lekkim zacienieniu i w osłoniętym miejscu, gdzie wysokie łodygi mniej się łamią. Odpowiada mu gleba próchnicza, żyzna i równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, w cięższych glebach pomaga drenaż i dodatek żwiru, w lekkich glebach kompost lub liściówka. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 5,5–7,5. Sadzenie przeprowadza się od marca do maja lub od września do listopada, w odstępach 45–60 cm w zależności od siły wzrostu odmiany, na powierzchni około 3–5 roślin na m². Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższego okresu suszy, ponieważ susza skraca czas kwitnienia, a liście mogą zasychać, podczas gdy długotrwałe zamoknienie zimą sprzyja gniciu. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, najlepiej kompostem, na uboższych glebach stosuje się zbilansowany nawóz w mniejszej dawce na początku lata. Po przekwitnięciu łodygi zazwyczaj pozostawia się do jesieni i przycina dopiero wiosną podczas kiełkowania, aby chronić szyjkę korzeniową i zapewnić zimową strukturę rabaty. Ściółka z kompostu lub liści stabilizuje wilgoć i ogranicza chwasty, a w przypadku młodych nasadzeń jest również korzystna jako ochrona zimowa. W doniczce uprawia się raczej tymczasowo, wymaga dużej i głębokiej doniczki z drenażem, żyznego podłoża i regularnego podlewania, zimą ważna jest ochrona doniczki przed długotrwałym przemarzaniem. Mrozoodporność w różnych źródłach europejskich i północnoamerykańskich podawana jest jako wysoka, najczęściej około -20 do -30 °C, przy dobrym drenażu i dojrzałych kępach jest niezawodna nawet w chłodniejszych rejonach. Choroby są zazwyczaj marginalne, mogą pojawić się plamistości liści i mączniak przy zagęszczeniu, ze szkodników mszyce i ślimaki na młodych pędach, praktycznie najważniejsza jest profilaktyka przemoczenia i wystarczająca przestrzeń do cyrkulacji powietrza. Odporność na suszę jest średnia, dla długiego kwitnienia sprawdza się świeża gleba i ściółka.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02.2026