Rdest 'Seven Oaks Village' - Polygonum amplexicaule 'Seven Oaks Village' Polygonum amplexicaule 'Seven Oaks Village'

Opis szczegółowy produktu

Rdesno 'Seven Oaks Village' - długowieczny, ozdobny kultivar kępiastej byliny z rodziny rdestnicowatych. Gatunek ten pochodzi z Himalajów, północnych Indii, Nepalu, Bhutanu i południowo-zachodnich Chin, gdzie rośnie na górskich łąkach, w zaroślach, na jasnych obrzeżach lasów oraz wzdłuż strumieni w wilgotnych i chłodnych położeniach. Tworzy zwarty, nieinwazyjny kęp, który rozszerza się stopniowo, a nie poprzez agresywne rozłogi. W fazie wzrostu liści osiąga wysokość około 60–80 cm, a podczas kwitnienia 90–135 cm, w zależności od wilgotności i żyzności gleby; szerokość kępy wynosi zazwyczaj 60–90 cm. Liście są naprzemianne, jajowate do sercowatych, o barwie od świeżej po średniozieloną, mają od 8 do 20 cm długości, lekko pofalowany brzeg i wyraźne unerwienie. Podstawa liścia obejmuje łodygę, co dało temu gatunkowi czeską nazwę. Od lipca do października nad liśćmi pojawiają się smukłe, wyprostowane kłosy o długości około 8–15 cm, w kolorze od nasyconego różu po różowoczerwony. Kwiaty sprawiają wrażenie lekkich, są jednak liczne i dobrze utrzymują barwę nawet późnym latem. Wabią pszczoły, trzmiele i motyle. W kompozycji kultivar ten świetnie sprawdzi się wśród traw ozdobnych, wilczomierzy, szałwii, bodziszków, dzwonczków, krwawników oraz przy elementach wodnych, gdzie połączy łąkową miękkość z wyraźną linią pionową.

Uprawa: Bylina okrywowa do pełnego słońca lub półcienia; w cieplejszych regionach preferuje chłodniejsze mikroklimaty i miejsca osłonięte od wiatru, gdzie gleba nie wysycha latem. Najlepiej rośnie w glebie próchniczej, świeżej do wilgotnej, ale dobrze przepuszczalnej; w ciężkich glinach pomaga dodatek żwiru i drenaż, w lekkich glebach kompost lub liściówka. Zalecane pH zazwyczaj mieści się w przybliżeniu w granicach 5,5–7,0. Sadzenie odbywa się od marca do maja lub od września do listopada, w odstępach 30–40 cm (około 6–9 roślin na m²). Podlewanie jest najważniejsze po posadzeniu i podczas dłuższego okresu suszy, po ukorzenieniu znosi krótkie okresy suszy, jednak dla dłuższego kwitnienia lepsza jest równomierna wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie wystarcza umiarkowane na wiosnę, najlepiej cienką warstwą kompostu. Po przekwitnięciu przekwitłe kłosy można usunąć, a na wiosnę zazwyczaj czyści się uszkodzone, zimujące liście. Ściółka z liści stabilizuje wilgoć i chroni płytko położone kłącza. W doniczce uprawia się w szerszej doniczce z warstwą drenażową i przepuszczalnym, próchniczym podłożem, z częstszym podlewaniem i ochroną doniczki przed długotrwałym przemarzaniem. Kwitnienie przypada najczęściej na czerwiec do września, u części odmian może trwać do października; zbiór nie ma zastosowania. Mrozoodporność jest opisywana w różnych europejskich i północnoamerykańskich źródłach jako wysoka, najczęściej poniżej -20 °C, przy dobrym drenażu często około -25 do -30 °C. Choroby i szkodniki są raczej marginalne, mogą pojawić się ślimaki na młodych pędach, mszyce i przy zagęszczeniu mączniak lub plamistość; największym ryzykiem jest gnicie szyjki korzeniowej w przemoczonej zimowej glebie.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.06.2026