Rdest himalajski 'Black Field' Persicaria amplexicaulis 'Black Field'

Opis szczegółowy produktu

Rdest himalajski 'Black Field'  - syn. Persicaria amplexicaule. Jedna z najpiękniejszych odmian rdestu, wyróżniająca się pięknymi, przyciągającymi wzrok karminowoczerwonymi kwiatami. Jest to górska bylina pochodząca z Himalajów i południowo-zachodnich Chin, w naturze związana z łąkami i wilgotniejszymi brzegami cieków wodnych. Odmiana ‘Blackfield’ należy do form o najciemniejszych kwiatach. Tworzy gęstą, zwartą kępę, zwykle o wysokości 0,7–0,9 m i szerokości 0,6–0,8 m. Liście przyziemne są owalne do sercowatych, długości 15–25 cm, ciemnozielone, o sztywnej fakturze. Pędy kwiatowe wyrastają ponad liście i niosą liczne smukłe kłosy długości około 7–10 cm. Na początku kwitnienia pąki są niemal czarne, a podczas rozwijania przechodzą w intensywnie rubinową do krwistoczerwonej barwę. Kwitnienie jest długie, od końca czerwca lub lipca aż do października, często do pierwszych przymrozków. Zapach jest niewyraźny. Kwiatostany przyciągają zapylacze, a na rabacie tworzą wyrazisty pionowy akcent, który dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, rozchodnikami, rudbekiami, kępami krwawników lub jasnymi astrami. Idealny do sadzenia na rabatach lub jako roślina soliterowa w pojemniku albo w ogrodzie.

Uprawa: Dobrze rośnie zarówno na słońcu, jak i w półcieniu, w cieplejszych regionach bywa bardziej niezawodny w lekkim ocienieniu i w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie wysokie pędy rzadziej się łamią. Odpowiada mu gleba próchniczna, żyzna i równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, w cięższych glebach pomaga drenaż i domieszka żwiru, w lekkich glebach kompost lub ziemia liściowa. Zalecane pH wynosi zwykle około 5,5–7,5. Sadzenie przeprowadza się od marca do maja lub od września do listopada, w rozstawie 45–60 cm w zależności od siły wzrostu odmiany, w nasadzeniach powierzchniowych około 3–5 roślin na m². Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższej suszy, ponieważ przesuszenie skraca okres kwitnienia, a liście mogą zasychać, natomiast długotrwałe zalewanie zimą sprzyja zgniliźnie. Zwykle wystarcza umiarkowane nawożenie wiosną, najlepiej kompostem, na uboższych glebach uzupełnia się je zrównoważonym nawozem w mniejszej dawce na początku lata. Po przekwitnięciu pędy zwykle pozostawia się do jesieni, a ścina się je dopiero wiosną, gdy roślina rusza z wegetacją, aby chroniły szyjkę korzeniową i nadawały rabacie zimową strukturę. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej stabilizuje wilgotność i ogranicza chwasty, w młodych nasadzeniach jest pomocna także jako ochrona zimowa. W pojemniku uprawia się go raczej przejściowo, wymaga dużego i głębokiego pojemnika z drenażem, próchnicznego podłoża i regularnego podlewania, zimą ważna jest ochrona pojemnika przed długotrwałym przemarzaniem. Mrozoodporność w różnych źródłach europejskich i północnoamerykańskich określana jest jako wysoka, najczęściej około -20 do -30 °C, przy dobrym drenażu i dojrzałych kępach roślina bywa niezawodna również w chłodniejszych regionach. Choroby występują zwykle marginalnie, przy zbyt gęstym nasadzeniu mogą pojawić się plamistości liści i mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce i ślimaki na młodych pędach, w praktyce najważniejsze jest zapobieganie nadmiernemu zawilgoceniu i zapewnienie odpowiedniej przestrzeni dla przepływu powietrza. Odporność na suszę jest średnia, dla długiego kwitnienia sprawdza się świeża gleba i ściółkowanie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02. 2026