Rdest pokrewny 'Superbum' - Polygonum affine 'Superbum' Rdest pokrewny 'Superbum'

Opis szczegółowy produktu

Kopytnik himalajski 'Superbum' - bylina pochodzenia himalajskiego, przyzwyczajona do chłodniejszych nocy i kamienistych, dobrze przepuszczalnych gleb z dostępem do wilgoci. Odmiana 'Superbum' jest również powszechnie znana w ogrodach pod nazwą handlową 'Superba' i należy do najbardziej żywotnych form. Z kłączy tworzy szerokie, rozrastające się złoże o wysokości zazwyczaj 0,20–0,25 m i zdolne do rozrastania się do 0,60–1,00 m szerokości. Liście są eliptyczne do lancetowatych, ciemnozielone, jesienią przechodzą w odcienie brązu i czerwieni, a w łagodniejsze zimy mogą częściowo przetrwać. Kwitnienie zazwyczaj rozpoczyna się w lipcu i może trwać do października. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu. Kwiatostany kłosowate mają długość 5–8 cm, początkowo są jasno różowe, z wiekiem ciemnieją do karminowej czerwieni, dzięki czemu na jednym stanowisku powstaje naturalne przejście kolorystyczne. Kępa jest atrakcyjna również po przekwitnięciu, ponieważ zaschnięte kłosy utrzymują strukturę do jesieni. Drobne zapylacze wykorzystują kwiaty jako źródło nektaru i pyłku. W kompozycji dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, kocimiętkami, kostrzewami na rabatach żwirowych, a także z wiosennymi roślinami cebulowymi, które kwitną wiosną ponad jeszcze niskim pokrojem. Może być również sadzona na rabatach ozdobnych lub w nasadzeniach mieszanych kwiatów, aby dodać akcentów kolorystycznych i strukturalnych do ogrodu.

Uprawa: Bylina okrywowa na pełne słońce do półcienia, w cieplejszych rejonach korzystnie w chłodniejszym mikroklimacie i w zacisznym miejscu, gdzie gleba latem nie wysycha. Najlepiej rośnie w glebie próchniczej, świeżej do wilgotnej, ale dobrze przepuszczalnej; w ciężkich glinach pomaga dodatek żwiru i drenaż, w lekkich glebach kompost lub liściówka. Zalecane pH zazwyczaj mieści się w przybliżeniu w granicach 5,5–7,0. Sadzenie odbywa się od marca do maja lub od września do listopada, w odstępach 30–40 cm (około 6–9 roślin na m²). Podlewanie jest najważniejsze po posadzeniu i podczas dłuższego okresu suszy, po ukorzenieniu znosi krótkie okresy suszy, jednak dla dłuższego kwitnienia lepsza jest równomierna wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie wystarcza umiarkowane na wiosnę, najlepiej cienką warstwą kompostu. Po przekwitnięciu przekwitłe kłosy można usunąć, a na wiosnę zazwyczaj czyści się uszkodzone, zimujące liście. Ściółka z liści stabilizuje wilgoć i chroni płytko położone kłącza. W doniczce uprawia się w szerszej doniczce z warstwą drenażową i przepuszczalnym, próchniczym podłożem, z częstszym podlewaniem i ochroną doniczki przed długotrwałym przemarzaniem. Kwitnienie przypada najczęściej na czerwiec do września, u części odmian może trwać do października; zbiór nie ma zastosowania. Mrozoodporność jest opisywana w różnych europejskich i północnoamerykańskich źródłach jako wysoka, najczęściej poniżej -20 °C, przy dobrym drenażu często około -25 do -30 °C. Choroby i szkodniki są raczej marginalne, mogą pojawić się ślimaki na młodych pędach, mszyce i przy zagęszczeniu mączniak lub plamistość; największym ryzykiem jest gnicie szyjki korzeniowej w przemoczonej zimowej glebie.