Renklody 'Ontario' Prunus domestica subsp. italica 'Ontario'

Opis szczegółowy produktu

Ryngla 'Ontario' - starsza amerykańska odmiana opisana w 1874 roku, ceniona w europejskich nasadzeniach za wczesne dojrzewanie i stabilne plonowanie. Rośnie średnio silnie i tworzy wyprostowaną, rozłożystą koronę, w wieku dorosłym około 3–5 m × 2,5–4 m w zależności od podkładki i cięcia. Kwitnie w kwietniu do maja białymi kwiatami i należy do owocowych drzew miododajnych. Odmiana jest samopylna, jednak zapylenie krzyżowe zazwyczaj zwiększa zawiązywanie owoców. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie sierpnia, są duże, kuliste, ze skórką zieloną do zielonożółtej z delikatnym nalotem. Miąższ jest zielonożółty, bardzo delikatny, wyraźnie soczysty, słodki i aromatyczny, pestka zazwyczaj łatwo się oddziela. Zastosowanie jest głównie deserowe, ale dobrze sprawdza się również w postaci kompotów, ciast, przetworów i suszu, przy wyższej dojrzałości także do produkcji purée lub destylacji. Owoce naturalnie zawierają pektyny i minerały, co jest przydatne przy domowym przetwórstwie. Jako odpowiedni sąsiedzi sprawdzą się odmiany 'Oulinská' lub 'Opal'. Nie choruje i jest tolerancyjna na szarkę.

Uprawa: Preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby z wystarczającą ilością próchnicy, dobrą przepuszczalnością i zdolnością do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalna jest reakcja gleby obojętna do lekko zasadowej. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, chronione przed silnymi zimnymi wiatrami. Sadzenie jest wskazane od wiosny do jesieni i należy zapewnić odpowiednią przestrzeń dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu wielu drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne szczególnie po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej w formie kompostu lub zbilansowanych nawozów o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorach, kiedy korona jest przerzedzana, usuwa się zagęszczające, suche lub chore gałęzie i wspiera się odnowę owoconośnych pędów, przy czym silne cięcie zimowe nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są najczęściej mrozoodporne, u młodych drzewek należy jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzęta.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.01. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw