Robinia akacjowa 'Casque Rouge' ('Pink Cascade') Robinia pseudoacacia 'Casque Rouge'

Opis szczegółowy produktu

Robinia akacjowa 'Casque Rouge' ('Pink Cascade') - ozdobna odmiana robinii akacjowej pochodząca z Francji, wprowadzona do uprawy w XX wieku. Należy do mniej rozpowszechnionych, ale wysoko cenionych odmian dzięki nietypowemu zabarwieniu kwiatów. Drzewo rośnie średnio silnie i w wieku dojrzałym osiąga około 8–12 m wysokości i 6–8 m szerokości, w zależności od stanowiska i prowadzenia. Korona jest szeroko rozłożysta, nieregularna, o lekkim, przewiewnym charakterze. Liście są nieparzystopierzaste, jasno- do średniozielonych, jesienią żółkną. Kwitnienie przypada zwykle na maj i czerwiec, kwiaty są różowoczerwone, pachnące, zebrane w grona o długości 10–15 cm i chętnie odwiedzane przez pszczoły oraz inne owady zapylające. Owoce tworzą się tylko w ograniczonym stopniu i nie mają znaczenia ozdobnego. Odmiana sprawdza się jako drzewo soliterowe w parkach, ale także w większych ogrodach, gdzie w pełni widać jej pokrój i barwę kwiatów.

Robinia pseudoacacia, po polsku robinia akacjowa, pochodzi z Ameryki Północnej, skąd w XVII wieku została sprowadzona do Europy. Stopniowo rozprzestrzeniła się w całej Europie Środkowej i stała się powszechnym elementem krajobrazu kulturowego. Jest to średnie do dużego drzewo, dorastające zwykle do 15–25 m wysokości i 10–15 m szerokości. Korona jest rzadka, nieregularna, z głęboko bruzdowaną, ciemną korą. Liście są nieparzystopierzaste, jasnozielone, o delikatnej fakturze, jesienią przebarwiają się na żółto. Kwitnienie przypada na maj i czerwiec, kiedy pojawiają się zwisające grona o długości 10–20 cm, złożone z białych, intensywnie pachnących kwiatów. Są one wybitnie miododajne i stanowią podstawę znanego miodu akacjowego. Owocem są płaskie strąki dojrzewające jesienią. Drewno jest bardzo twarde, trwałe i wykorzystywane w budownictwie, architekturze ogrodowej oraz jako drewno opałowe. Gatunek żyje w symbiozie z bakteriami brodawkowymi, dzięki czemu wzbogaca glebę w azot.

Uprawa: Uprawa jest zalecana w pełnym słońcu, gdzie korona rozwija się najbardziej regularnie. Gleba może być uboższa, piaszczysta do gliniasto-piaszczystej, zawsze jednak dobrze przepuszczalna, o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, pH około 6,5–8,0. Ciężkie, podmokłe gleby nie są odpowiednie. Sadzi się wiosną lub jesienią. Po ukorzenieniu drzewo bardzo dobrze znosi suszę i upał, regularne podlewanie jest konieczne tylko w pierwszych latach po posadzeniu. Nawożenie zwykle nie jest potrzebne dzięki zdolności wiązania azotu atmosferycznego. Cięcie ogranicza się do lekkiej korekty kształtu, zwykle w okresie zimowym. Odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C i dobrze znosi klimat miejski oraz zanieczyszczone powietrze.

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 9.2.2026