Rodgersja kasztanowcolistna - Rodgersia aesculifolia Rodgersia kasztanowata

Opis szczegółowy produktu

Rodgersja kasztanowcolistna - pochodzi z wilgotnych lasów i brzegów strumieni północnych Chin. Jest to długowieczna, kłączowa bylina z rodziny skalnicowatych, która tworzy zwarte, stopniowo rozrastające się kępy. Liście są dłoniasto złożone, zazwyczaj z 5-7 dużymi listkami, o wyraźnym unerwieniu i grubszej teksturze, kształtem przypominają kasztanowca. Wiosną są jasnozielone, jesienią często przebarwiają się na odcienie brązowe lub czerwonobrązowe. W czerwcu i lipcu nad liśćmi wyrastają wyprostowane łodygi z stożkowatymi wiechami drobnych, gwiazdkowatych kwiatów, których kolor waha się od białego i kremowego po jasnoróżowy. W ogrodzie sprawdza się jako soliter w półcieniu, w pobliżu elementów wodnych oraz w partiach leśnych, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, funkiami, rododendronami lub pluskwicą. W dorosłości osiąga zazwyczaj 120-150 cm wysokości w kwiecie i podobną szerokość. Pojedyncze liście mają szerokość 40-60 cm, a nad kępą latem wznoszą się wiechy o długości około 50-60 cm. Roślina przyciąga zapylacze i dobrze sprawdza się jako architektoniczne wypełnienie wilgotniejszych rabat, gdzie można ją łączyć z tawułkami, funkiami, paprociami i niezapominajkami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w zacisznym półcieniu do jasnego cienia, w głębokiej, próchniczej i żyznej glebie ze stałą wilgotnością. Odpowiednie jest pH około 5,5–7,0, przy wysokiej zawartości próchnicy toleruje również gleby lekko zasadowe. Na słońcu sprawdzi się tylko przy stale wilgotnej ziemi i bez wysuszającego wiatru, w przeciwnym razie brzegi liści mogą zasychać. Rośliny sadzi się od marca do października, w rozstawie około 90–120 cm, co odpowiada 1–2 sztuki na m². Podlewanie powinno być regularne, szczególnie w pierwszych dwóch latach po posadzeniu i w okresie suszy. Na wiosnę zaleca się dodać kompost lub wolno działający nawóz, wskazane jest również ściółkowanie korą lub liśćmi w celu utrzymania wilgoci. Po przekwitnieniu łodygi można usunąć, pod koniec zimy zaschnięte liście przycina się przy ziemi. Dojrzałe kępy w warunkach Polski są zazwyczaj mrozoodporne do około -20 °C, młode nasadzenia docenią zimowe okrycie z liści. Z problemów mogą pojawić się ślimaki na młodych liściach i przy suszy brązowienie brzegów liści.

Autor: Krystyna | Rewizja: 06.02.2026