Rodgersja kasztanowcolistna Rodgersia aesculifolia

Opis szczegółowy produktu

Rodgersja kasztanowcolistna - pochodzi z wilgotnych lasów i brzegów potoków północnych Chin. Jest to długowieczna bylina kłączowa z rodziny skalnicowatych, która tworzy masywne, stopniowo rozrastające się kępy. Liście są dłoniasto złożone, zwykle z 5–7 dużych listków, z wyraźnym unerwieniem i szorstką teksturą, kształtem przypominają liście kasztanowca. Wiosną są świeżozielone, jesienią często przebarwiają się na odcienie brązowe do czerwonawych. W czerwcu i lipcu nad liśćmi wyrastają wzniesione pędy ze stożkowatymi wiechami drobnych, gwiaździstych kwiatów, których barwa waha się od białej i kremowej po jasnoróżową. W ogrodzie sprawdza się jako soliter w półcieniu, przy elementach wodnych oraz w partiach leśnych, gdzie dobrze uzupełnia paprocie, funkie, rododendrony lub pluskwice. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 120–150 cm wysokości w czasie kwitnienia i podobną szerokość. Pojedyncze liście mają szerokość 40–60 cm, a nad kępę wznoszą się latem wiechy o długości około 50–60 cm. Roślina przyciąga owady zapylające i dobrze sprawdza się jako architektoniczne wypełnienie wilgotniejszych rabat, gdzie łączy się ją z tawułkami, funkiami, paprociami i niezapominajkami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w osłoniętym półcieniu lub jasnym cieniu, w głębokiej, próchnicznej i żyznej glebie o niezawodnej wilgotności. Odpowiednie jest pH około 5,5–7,0, przy wysokiej zawartości próchnicy znosi również gleby lekko zasadowe. Na stanowisku słonecznym sprawdza się tylko przy stale wilgotnym podłożu i bez wysuszającego wiatru, w przeciwnym razie brzegi liści mogą zasychać. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 90–120 cm, co odpowiada 1–2 szt. na m². Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach po posadzeniu i w okresach suszy. Wiosną zaleca się uzupełnienie kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu, korzystne jest także ściółkowanie ziemią liściową lub korą dla utrzymania wilgoci. Po przekwitnieniu można usunąć pędy kwiatostanowe, a pod koniec zimy zasychające liście ścina się przy ziemi. Dojrzałe kępy są w polskich warunkach klimatycznych zwykle mrozoodporne do około -20 °C, młode nasadzenia warto okryć na zimę liśćmi. Spośród problemów mogą pojawić się ślimaki na rozwijających się liściach, a podczas suszy brązowienie brzegów liści.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.02. 2026