Rodgersja stopolistna 'Bronze Peacock' Rodgersia podophylla 'Bronze Peacock'

Opis szczegółowy produktu

Rodgersja stopolistna 'Bronze Peacock' - nowoczesna odmiana z rodzaju Rodgersia, wyhodowana w szkółce Terra Nova Nurseries w Oregonie, gdzie powstała jako spontaniczna mutacja w kulturach tkankowych odmiany 'Ideal'. Największą wartość mają liście. Są mocne, lśniące, głęboko podzielone na 5–7 listków o wyraźnym unerwieniu. Wiosną rozwijają się w intensywnie brązowym aż miedzianoczerwonym kolorze, latem przechodzą w ciemną zieleń, a jesienią ponownie przebarwiają się na odcienie brązu. Latem nad kępą wznoszą się czerwone łodygi zakończone wiechami drobnych różowych kwiatów, po których mogą pojawić się dekoracyjne owocostany. Bardziej zwarty pokrój osiąga zwykle około 60–80 cm wysokości i szerokości, dzięki czemu roślina sprawdza się jako soliter przy oczku wodnym, na brzegu wilgotnej rabaty oraz w kompozycjach z paprociami, funkiami, żurawkami lub pluskwicą. Kwitnienie przypada zwykle na czerwiec i lipiec, w chłodniejsze lato może przeciągnąć się do sierpnia. Wiechy są ażurowe, ale wyraziście barwne dzięki różowym kwiatom na czerwonych osiach, i nadają się także na kwiat cięty. Roślina jest ceniona również za stabilny kształt kępy, która pozostaje zwarta i nie zajmuje tyle miejsca co okazałe gatunki rodgersji. Jest to łatwa w uprawie roślina, która przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu, ewentualnie w słońcu przy stale wilgotnej glebie i bez wysuszającego wiatru. Wymaga głębszej, próchnicznej i żyznej ziemi z dobrym drenażem, która jednocześnie zatrzymuje wilgoć. Toleruje gleby kwaśne, obojętne i lekko zasadowe, w praktyce sprawdza się pH około 5,5–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, rozstawa około 70–90 cm odpowiada 2–3 szt. na m². Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ruszania wegetacji i latem, a przesuszenie szybko objawia się zasychaniem brzegów liści. Wiosną zaleca się dodanie kompostu, korzystna jest ściółka z liści, która utrzymuje stałą wilgotność i chroni kłącza. Po przekwitnięciu można usunąć pędy kwiatostanowe, a pod koniec zimy zasychające liście ścina się przy ziemi. Dojrzałe kępy są w naszych warunkach klimatycznych mrozoodporne do około -20 °C, młode nasadzenia docenią zimowe okrycie z liści. Spośród problemów pojawiają się ślimaki na rozwijających się liściach, a przy zbyt gęstym nasadzeniu sporadycznie plamistości liści. W pojemnikach ważna jest duża objętość podłoża i regularne podlewanie, ponieważ duża masa liści szybko odparowuje wodę. Odpowiedni jest pojemnik o pojemności co najmniej 30–40 litrów oraz podłoże z dodatkiem kompostu i drobnej kory, z warstwą drenażową na dnie. W nawożeniu wystarczą umiarkowane dawki wiosną, nadmiar azotu zwiększa wrażliwość na suszę. W niektórych nasadzeniach podaje się mniejszą atrakcyjność dla zwierzyny, jednak na terenach o silnej presji zgryzania nie warto zakładać niezawodnej odporności.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.02. 2026