Rogownica alpejska Cerastium alpinum ssp. lanatum

Opis szczegółowy produktu

Rogownica alpejska - niska, wieloletnia roślina skalna z rodziny goździkowatych. Pochodzi z wysokogórskich i subarktycznych obszarów północnej Europy, Alp, Karpat, Pirenejów i innych chłodniejszych pasm górskich, gdzie rośnie na kamienistych murawach, w szczelinach skalnych, na piargach i płytkich glebach mineralnych. Podgatunek lanatum wyróżnia się wyraźnie wełnistym, wręcz filcowatym ulistnieniem, które chroni liście przed chłodem, wiatrem i wysychaniem. Roślina tworzy niskie, gęste, poduszkowate kępy o wysokości około 5–10 cm i szerokości 15–25 cm. Liście są małe, naprzeciwległe, szarozielone do srebrzystych, miękko owłosione i dekoracyjne przez większą część sezonu. Od maja do lipca wyrastają krótkie pędy kwiatowe z pojedynczymi białymi kwiatami. Płatki korony są na końcach płytko wycięte, a środek kwiatu podkreślają żółte pręciki. Kwiaty wyglądają czysto i delikatnie, a w skali roślin skalnych są bardzo wyraziste. Roślina sprawdza się w skalniakach, korytach alpejskich, kamiennych korytkach, nasadzeniach żwirowych, suchych murkach i w szczelinach między kamieniami. Dobrze komponuje się ze skalnicami, rojnikami, niskimi goździkami, macierzankami, piaskowcami, dębikami, drobnymi rozchodnikami i kostrzewami. 

Uprawa: Roślina nie jest wymagająca w uprawie. Potrzebuje słonecznego stanowiska oraz mineralnej, uboższej i bardzo dobrze przepuszczalnej gleby. Najlepiej prezentuje się w mikroklimacie skalniaka, podwyższonej rabaty lub koryta, gdzie szyjka korzeniowa nie stoi zimą w wodzie. Gleba powinna być żwirowa, kamienista do piaszczystej, raczej uboga, lekko zasadowa do obojętnej, o pH około 6,5–8,0. Dobrze znosi wapienne podłoże. Ciężkie gleby gliniaste, nadmiar składników pokarmowych i zimowe przemoczenie skracają żywotność poduszek. Sadzenie wykonuje się od marca do maja oraz od września do października. W grupach roślin skalnych stosuje się 9–12 szt. na m², w rozstawie 15–20 cm. Po posadzeniu zaleca się umiarkowane podlewanie do czasu ukorzenienia, starsze rośliny znoszą suszę lepiej niż długotrwałą wilgoć. Nawożenie powinno być bardzo oszczędne, w dobrze przygotowanym podłożu mineralnym regularne dokarmianie nie jest potrzebne. Ściółkę stanowi drobny żwir lub grys kamienny, który utrzymuje liście z dala od mokrej ziemi. Po przekwitnięciu można usunąć zaschnięte pędy kwiatowe i delikatnie wyrównać brzegi kępy. W pojemniku wymaga drenażu, podłoża mineralnego i ochrony przed długotrwałym zimowym deszczem. Mrozoodporność wynosi około −25 °C do −30 °C w przepuszczalnej glebie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026