Rokitnik zwyczajny 'Askola' Hippophae rhamnoides 'Askola'

Opis szczegółowy produktu

Rokitnik zwyczajny 'Askola' - żeńska odmiana owocowa o jasnopomarańczowych owocach, wysokiej wartości użytkowej i silnym, szerokim wzroście. Rokitnik zwyczajny to dwupienny krzew zrzucający liście na zimę, pochodzący z Europy i Azji, gdzie rośnie na nasłonecznionych piaszczystych brzegach, żwirowych namuliskach, wydmach, tarasach rzecznych i otwartych zboczach. Dzięki brodawkom korzeniowym z promieniowcami potrafi wykorzystywać azot atmosferyczny i dobrze rośnie także na uboższych, przepuszczalnych glebach. 'Askola' osiąga około 2,5–3 m wysokości i podobną szerokość. Wzrost jest dość szeroki, pędy są mocne, cierniste i noszą wąskie, lancetowate liście. Ulistnienie jest zielone do szarozielonego, od spodu srebrzysto kutnerowate, dzięki czemu krzew sprawia jasne, sucholubne wrażenie. Kwitnie w marcu i kwietniu drobnymi, niepozornymi kwiatami żeńskimi na zeszłorocznych pędach. Do owocowania potrzebuje rośliny męskiej kwitnącej w tym samym terminie. Odpowiedni jest rokitnik w odmianie męskiej 'Zapylacz', 'Leikora' lub inna męska odmiana rokitnika. Jeden krzew męski zwykle wystarcza do zapylenia 4–6 roślin żeńskich. Owoce dojrzewają na przełomie sierpnia i września. Są jasnopomarańczowe, soczyste, aromatyczne i wyraźnie kwaskowate. Zawierają witaminę C, karotenoidy, witaminę E, kwasy organiczne oraz naturalne oleje w miąższu i nasionach. Nadają się na soki, syropy, przeciery, dżemy, sosy, oleje, herbaty i nalewki, a także do mrożenia. W ogrodzie sprawdza się jako krzew owocowy, element jadalnego żywopłotu, nasłonecznionych nasadzeń użytkowych lub zadrzewień krajobrazowych, gdzie łączy plonowanie z ozdobnym efektem srebrzystych liści.

Uprawa: Preferuje słoneczne, bardziej otwarte stanowisko. Krzew najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie owoce dobrze się wybarwiają i osiągają wysoką zawartość cukrów oraz witaminy C. Gleba powinna być lekka do średnio ciężkiej, piaszczysta do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna, bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie jest pH lekko kwaśne, obojętne lub lekko zasadowe, w zakresie około 6–7,5. Rokitnik bardzo dobrze znosi suszę i po ukorzenieniu wymaga jedynie ograniczonego podlewania. Wrażliwiej reaguje na stałe przemoczenie oraz ciężkie, zbite gleby. Mrozoodporność wynosi około −30 °C, dlatego w typowych ogrodach zimuje bez specjalnej ochrony. Sadzi się wiosną lub jesienią, w przypadku soliterów i luźnych grup w rozstawie około 2,5–3 m, a w nieformowanych żywopłotach zwykle 1–1,5 m między roślinami. W pierwszych latach po posadzeniu korzystne jest regularne podlewanie w okresach suszy oraz ściółkowanie materiałem organicznym, które ogranicza zachwaszczenie i wahania wilgotności. Cięcie ma na celu prześwietlenie krzewu, usunięcie starych, słabo owocujących gałęzi i ukierunkowanie wzrostu – najobficiej owocują pędy w średnim wieku. Rokitnik jest na ogół zdrowy, szkodniki i choroby pojawiają się rzadko, ważniejszy jest wybór jasnego, przewiewnego stanowiska. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako soliter, element jadalnych żywopłotów i nasadzeń krajobrazowych, gdzie łączy ozdobny efekt srebrzystych liści z praktyczną korzyścią obfitego zbioru pomarańczowych jagód.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.07. 2026