Róża 'Ghislaine de Feligonde' Rosa 'Ghislaine de Feligonde'

Opis szczegółowy produktu

Róża 'Ghislaine de Feligonde' - historyczna wielokwiatowa róża pnąca, wyhodowana we Francji w 1916 roku przez Eugène'a Turbata. Do dziś należy do najpopularniejszych róż historycznych dzięki niezwykle obfitemu kwitnieniu, zmiennej barwie kwiatów, niemal bezkolcowym pędom i wysokiej odporności. Rośnie jako silny krzew lub niewielka róża pnąca, zwykle o wysokości od 2 do 4 metrów i szerokości od 2 do 3 metrów. Pokrój jest elegancki, łukowaty i naturalnie przewisający. Pędy są prawie pozbawione kolców, co znacznie ułatwia pielęgnację i prowadzenie roślin na podporach. Liście są jasno- do średniozielonych, delikatne i zdrowe, o dobrej odporności na typowe choroby róż. Kwiaty pojawiają się od czerwca aż do jesieni w kilku rzutach. Są małe do średnich, o średnicy około 4–6 cm, pełne i zebrane w duże, obfite kwiatostany. Największą osobliwością tej róży jest zmienność barwy kwiatów. Pąki są zwykle morelowopomarańczowe, po rozkwitnięciu przechodzą w łososiowy róż, a następnie w barwę kremową aż po niemal białą. Na jednej roślinie można więc jednocześnie podziwiać kilka odcieni. Kwiaty wydzielają delikatny do średnio intensywnego, słodki zapach z nutą piżma i owoców, szczególnie przyjemny w ciepłe letnie dni. Sprawdza się przy pergolach, łukach, ogrodzeniach, kratach, na murach, a także jako swobodnie rosnący krzew. Doskonale pasuje do ogrodów wiejskich, naturalistycznych i romantycznych, gdzie dzięki nieustannej przemianie barw kwiatów tworzy wyjątkowo efektowną kompozycję.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko w pełnym słońcu, z dobrą cyrkulacją powietrza, osłonięte od zimnych północnych wiatrów. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, próchniczna, przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, pH w zakresie 6,0-6,8. Rośliny sadzi się wiosną lub jesienią w rozstawie około 40-50 cm, co odpowiada mniej więcej 4-5 krzewom na m². Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas letniej suszy, bez długotrwałego przemoczenia gleby. W okresie wegetacji nawozi się nawozami przeznaczonymi do róż. Cięcie polega na wiosennym usuwaniu słabych i uszkodzonych pędów oraz na utrzymaniu właściwego pokroju krzewu. Odmiana jest mrozoodporna do około -23 °C, w chłodniejszych rejonach zaleca się kopczykowanie podstawy krzewu ziemią lub kompostem. Odporność na typowe choroby róż jest dobra, w niekorzystnych warunkach może wystąpić mączniak prawdziwy lub czarna plamistość liści. Sadzonkę róży z gołym korzeniem moczy się w wiadrze z wodą przez 12 do 24 godzin. Przed namoczeniem skraca się korzenie rośliny oraz przycina pędy na 1-3 oczka (w przypadku sadzenia wiosennego, przy sadzeniu jesiennym samo cięcie pozostawia się do przedwiośnia). W międzyczasie przygotowuje się dół o głębokości około 60 cm, którego dno i ściany należy dokładnie spulchnić widłami, a następnie dodać podłoże przeznaczone do róż lub dobrze przekompostowany kompost. Roślinę sadzi się około 5 cm głębiej, niż rosła w szkółce (orientując się według dobrze widocznego „miejsca szczepienia”, które po posadzeniu musi znajdować się pod ziemią).

Więcej na: Instrukcja uprawy róż

Autor: Kamila | Rewizja: 11. 6. 2026