Róża 'Princess Alexandra of Kent®' Rosa 'Princess Alexandra of Kent®'

Opis szczegółowy produktu

Róża 'Princess Alexandra of Kent®' - wyjątkowa angielska róża krzewiasta wyhodowana przez Davida Austina i wprowadzona na rynek w 2007 roku. Nazwano ją na cześć księżniczki Aleksandry z Kentu, znanej miłośniczki róż. Ta odmiana należy do najbardziej efektownych róż angielskich dzięki niezwykle dużym, intensywnie różowym kwiatom, silnemu zapachowi i długiemu okresowi kwitnienia. Rośnie jako gęsty, dobrze rozgałęziony krzew, zwykle o wysokości 120–150 cm i szerokości około 90–120 cm. Pokrój jest wzniesiony do lekko zaokrąglonego, harmonijny i elegancki. Roślina wytwarza silne pędy i w ciągu kilku lat tworzy okazały, obficie kwitnący krzew. Liście są średnio- do ciemnozielonych, matowe do półbłyszczących i zdrowe, stanowiąc idealne tło dla wyraziście zabarwionych kwiatów. Ulistnienie zachowuje dekoracyjny wygląd przez cały sezon wegetacyjny. Kwiaty pojawiają się od czerwca aż do pierwszych przymrozków w powtarzających się, bardzo obfitych falach. Są niezwykle duże, bardzo pełne i głęboko miseczkowate, często osiągają średnicę 10–12 cm, wyjątkowo nawet więcej. Barwa kwiatów jest intensywnie ciepłoróżowa, przy czym zewnętrzne płatki mogą być nieco jaśniejsze. Kwiaty długo zachowują swój bogaty kształt i należą do największych w asortymencie róż angielskich. Zapach jest bardzo silny i wyrazisty, uważany za jeden z najpiękniejszych wśród róż Davida Austina. Aromat łączy nuty herbaciane, cytrusowe akcenty i świeży, owocowy zapach przypominający cytrynę, intensywny i dobrze wyczuwalny nawet z większej odległości. Sprawdza się w ogrodach romantycznych i angielskich, na mieszanych rabatach bylinowych, jako soliter, w nasadzeniach grupowych oraz w reprezentacyjnych kompozycjach różanych. Pięknie komponuje się z lawendą, kocimiętką, bodziszkami, naparstnicami, szałwiami i innymi bylinami o naturalnym charakterze.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko w pełnym słońcu, z dobrą cyrkulacją powietrza, osłonięte od zimnych północnych wiatrów. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, próchniczna, przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, pH 6,0–6,8. Rośliny sadzi się wiosną lub jesienią w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–5 krzewom na m². Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania i podczas letniej suszy, bez długotrwałego przemoczenia. Nawożenie prowadzi się w okresie wegetacji nawozami przeznaczonymi do róż. Cięcie polega na wiosennym usunięciu słabych i uszkodzonych pędów oraz utrzymaniu wzniesionego pokroju. Odmiana jest mrozoodporna do około -23 °C, w chłodniejszych rejonach zaleca się kopczykowanie podstawy krzewu ziemią lub kompostem. Odporność na typowe choroby róż jest dobra, w niekorzystnych warunkach może pojawić się mączniak prawdziwy lub czarna plamistość. Sadzonkę róży z gołym korzeniem moczy się w wiadrze z wodą przez 12–24 godziny. Przed namoczeniem skraca się korzenie rośliny i przycina pędy na 1–3 oczka (przy sadzeniu wiosennym, przy sadzeniu jesiennym samo cięcie pozostawia się do przedwiośnia). W międzyczasie przygotowuje się dół o głębokości około 60 cm, którego dno i ściany należy dokładnie spulchnić widłami, a następnie dodać podłoże przeznaczone do róż lub dobrze przekompostowany kompost. Roślinę sadzi się około 5 cm głębiej, niż rosła w szkółce (orientacyjnie według dobrze widocznego miejsca szczepienia, które po posadzeniu musi znajdować się w ziemi).

Więcej na: Instrukcja uprawy róż

Autor: Kamila | Rewizja: 19. 6. 2026