Rozchodnik biały Sedum album

Opis szczegółowy produktu

Rozchodnik biały (Sedum album) – sukulentna bylina z rodziny gruboszowatych. Należy do zmiennego gatunku rozpowszechnionego w Europie, Afryce Północnej i Azji Zachodniej, gdzie zasiedla przede wszystkim skały, kamieniste zbocza i murki z płytką, często wapienną glebą. Odmiana botaniczna murale wyróżnia się gęstszym, niskim pokrojem i delikatnie palczastymi liśćmi. Płożące się pędy łatwo ukorzeniają się w węzłach i szybko przerastają przez krawędzie kamieni, tworząc zwarty kobierzec o wysokości zwykle 5–10 cm, który może rozrastać się na 30–45 cm, a z czasem nawet szerzej. Liście są drobne, mięsiste, średnio zielone, w czasie suszy i zimą często przebarwiają się na winnoczerwone do brązowych odcieni. Od czerwca do sierpnia nad kobiercem wznoszą się krótkie pędy kwiatowe z wierzchotkami drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w kolorze białym do różowawego. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru pszczołom oraz innym zapylaczom, a po przekwitnieniu dojrzewają owoce złożone z mieszków z nasionami. W ogrodzie sprawdza się w skalniakach, nasadzeniach żwirowych, w szczelinach nawierzchni, na suchych murkach oraz na ekstensywnych dachach zielonych. Naturalnie komponuje się z rojnikami, żagwinami, macierzankami lub niskimi kostrzewami, z którymi zmienia barwy w ciągu roku i dodaje lekkości kamiennym partiom.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w przepuszczalnej glebie z domieszką żwiru lub gruboziarnistego piasku, odpowiednie jest pH około 6,5–8. Na cięższych glebach gliniastych sprawdza się warstwa drenażowa i podwyższona rabata, aby korzenie zimą nie stały w wodzie. W Polsce sadzi się go zwykle od marca do października, przy sadzeniu jesiennym korzystne jest lekkie wyściółkowanie żwirem mineralnym. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi suszę, a nadmiar wody szkodzi jej bardziej niż krótkotrwałe przesuszenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub dawka nawozu o spowolnionym działaniu do bylin. Cięcie wykonuje się wczesną wiosną, usuwając suche pędy, podział i odmładzanie kępy przeprowadza się raczej wyjątkowo, zwykle co 4–6 lat. W wieku dojrzałym osiąga około 5–10 cm wysokości i 40–50 cm szerokości, dla uzyskania zwartego efektu przyjmuje się około 6–7 roślin na m² w rozstawie około 35–40 cm. W pojemniku stosuje się bardziej mineralne podłoże i zapewnia niezawodny odpływ wody. W Polsce jest mrozoodporny do około -34 °C, młode rośliny docenią suche stanowisko zimą, bez zimowego podtopienia. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce na młodych pędach.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026