Rozchodnik cauticola 'Lidakense' Sedum cauticola 'Lidakense'

Opis szczegółowy produktu

Rozchodnik cauticola 'Lidakense' - należy do niskich rozchodników z górskich i nadmorskich skał Japonii. W naturze rośnie w płytkich kieszeniach gleby na odsłoniętych urwiskach. Epitet gatunkowy cauticola oznacza „żyjący na klifach” i dobrze widać to również w ogrodzie. Płożące, ukorzeniające się w węzłach pędy tworzą zwarty, wyraźnie odgraniczony kobierzec. Dorosła roślina osiąga najczęściej 10–15 cm wysokości i około 30–45 cm szerokości. Rośnie raczej wolno i zachowuje bardzo schludny pokrój. Liście są drobne, mięsiste, niebieskoszare do srebrzystozielonych, często z fioletowym nalotem. W chłodne dni i jesienią przebarwiają się na purpurowo, dzięki czemu roślina pozostaje dekoracyjna także poza okresem kwitnienia. Pod koniec lata, zwykle w sierpniu i wrześniu, nad liśćmi wyrastają krótkie pędy kwiatowe z baldachogronami różowych, gwiaździstych kwiatów. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru owadom zapylającym. Można je wykorzystać w drobnych kompozycjach, w których wyróżnia się kontrast różu z chłodną barwą liści. Roślina znajduje zastosowanie w skalniakach, na rabatach żwirowych, na suchych murkach, w korytkach oraz na ekstensywnych dachach zielonych. W kompozycjach naturalnie współgra z rojnikami, niskimi żagwinami, macierzankami, smagliczkami i kostrzewami. Tworzy delikatne, srebrzyste przejście między kamieniami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w przepuszczalnej glebie z domieszką żwiru lub grubszego piasku. Odpowiednie jest pH około 6,5–8. Na cięższych glebach gliniastych sprawdza się warstwa drenażowa i podwyższona rabata, aby korzenie zimą nie stały w wodzie. W Polsce sadzi się ją zwykle od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym korzystna jest lekka ściółka z drobnego żwiru. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu. Po ukorzenieniu roślina znosi suszę, a nadmiar wilgoci szkodzi jej bardziej niż krótkie przesuszenie. Nawożenie powinno być umiarkowane. Wiosną zwykle wystarcza kompost lub dawka nawozu o spowolnionym działaniu przeznaczonego dla bylin. Cięcie wykonuje się wczesną wiosną i polega na usunięciu suchych pędów. Podział i odmładzanie kępy przeprowadza się raczej wyjątkowo, zwykle po 4–6 latach. Dorosła roślina osiąga około 10–15 cm wysokości i 30–45 cm szerokości. Dla uzyskania zwartego efektu przyjmuje się około 6–7 roślin na m² w rozstawie 35–40 cm. W pojemniku stosuje się podłoże o większym udziale składników mineralnych i zapewnia niezawodny odpływ wody. W Polsce jest mrozoodporna do około -34 °C. Młode rośliny dobrze znoszą zimę na suchym stanowisku, bez zimowego przemoczenia. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy, a ze szkodników mszyce na młodych pędach.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026