Rozchodnik kamczacki Sedum kamtschaticum

Opis szczegółowy produktu

Rozchodnik kamczacki – niska, wieloletnia bylina sukulentowa z rodziny gruboszowatych. Pochodzi z Azji Wschodniej, zwłaszcza z Kamczatki, rosyjskiego Dalekiego Wschodu, północno-wschodnich Chin, Korei i Japonii, gdzie rośnie na kamienistych zboczach, skałach, piargach i w suchych, otwartych miejscach. W ogrodzie tworzy niskie, gęste, rozrastające się poduchy, a nawet kobierce. Osiąga około 10–15 cm wysokości i 25–40 cm szerokości, z czasem rozprzestrzenia się krótkimi pędami i kłączami. Liście są mięsiste, łopatkowate do odwrotnie jajowatych, świeżo zielone, na brzegach delikatnie ząbkowane, miejscami z brązowym nalotem. W chłodniejszej części roku mogą przebarwiać się na pomarańczowo lub czerwono. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów pojawiają się płaskie skupienia drobnych, gwiaździstych kwiatów. Kwiaty są intensywnie żółte do złocistożółtych i przyciągają pszczoły, drobne trzmiele, bzygi oraz motyle. Po przekwitnięciu resztki kwiatostanów mogą przechodzić w różowe do czerwonawych tonów, które przedłużają efekt dekoracyjny. Rozchodnik kamczacki sprawdza się na skalniakach, suchych murkach, rabatach żwirowych, w korytach, pojemnikach, między płytami ścieżek oraz jako niewymagająca obwódka dróżek. Dobrze komponuje się z rojnikami, macierzankami, kostrzewami, goździkami, piaskowcami, żagwinami, niskimi szałwiami i innymi bylinami lubiącymi suche stanowiska. 

Uprawa: Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych oraz glebę dobrze przepuszczalną. Najlepiej odpowiada mu ciepły, przewiewny mikroklimat skalniaków, podwyższonych rabat i powierzchni żwirowych. Gleba powinna być przepuszczalna, piaszczysta do kamienistej, uboższa do umiarkowanie żyznej, raczej sucha do lekko wilgotnej, o pH około 6,0–8,0. Dobrze znosi podłoże wapienne, suszę, upał i płytką glebę. Nie toleruje długotrwałego zalewania, zbitej gliny ani zimowej wilgoci bez odpływu wody. Sadzi się od marca do maja oraz od września do października, rośliny w pojemnikach także przez cały okres bez mrozu. Dla uzyskania zwartego nasadzenia stosuje się 9–12 szt. na m², w rozstawie 20–30 cm. Po posadzeniu wystarczy umiarkowane podlewanie do czasu ukorzenienia, starsze rośliny obywają się niemal bez podlewania, z wyjątkiem długiej suszy w pojemnikach. Nawożenie powinno być minimalne, nadmiar składników pokarmowych sprzyja miękkiemu, rzadkiemu wzrostowi. Jako ściółkę stosuje się żwir, grys kamienny lub drobny materiał mineralny. Po zimie można usunąć suche resztki pędów i kwiatostanów, głębokie cięcie nie jest konieczne. W pojemniku wymaga drenażu i mineralnego podłoża. Mrozoodporność sięga około −25 °C do −30 °C. Możliwe problemy to zgnilizny w przemokniętej glebie, ślimaki na młodych pędach, mszyce oraz mączniak prawdziwy przy gęstej i wilgotnej uprawie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026