Rozmaryn lekarski 'Capri' Rosmarinus officinalis 'Capri'

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn lekarski 'Capri' - płożąca lub okrywowa bylina wieloletnia. Jest to stalezielony, aromatyczny kultivar gatunku Salvia rosmarinus, tradycyjnie opisywanego jako Rosmarinus officinalis, z rodziny jasnotowatych. 'Capri' należy do grupy niskich, płożących i zwisających rozmarynów. Tworzy kompaktowy półkrzew o wysokości około 10–20 cm, którego pędy mogą rozrastać się do szerokości 60–100 cm i elegancko zwisać znad krawędzi donic lub murków. Wąskie, łancetowate liście są stalezielone, w kolorze od jasnej do ciemnej zieleni, z jaśniejszym spodem; po potarciu uwalniają wyraźny żywiczny, kamforowy i lekko korzenny zapach. Wiosną, zazwyczaj od kwietnia do czerwca, w kątach liści otwierają się drobne, dwuwargowe kwiaty o barwie od jasnoniebieskiej do lawendowej. Przy sprzyjającej pogodzie roślina może zakwitnąć ponownie od sierpnia do października. Kwiaty dostarczają nektaru pszczołom i trzmielom. Jadalne liście oraz kwiaty wykorzystuje się na świeżo lub suszone do mięs, ryb, warzyw, ziemniaków, pomidorów, wypieków oraz do olejów ziołowych. Liście zawierają olejki eteryczne, zwłaszcza cyneol, kamforę i borneol, które nadają im typowy aromat. Odmiana sprawdzi się w ogrodach ziołowych, skalniakami, na żwirowych rabatach, szczytach suchych murków oraz w donicach wiszących i balkonowych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłonięcia od wiatru i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiał z powodu nadmiernego nawodnienia, które jest częstszą przyczyną strat niż sam mróz. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowatej lub piaszczystej glebie lub w podłożu dla ziół z dodatkiem piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. W cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa, w donicy odpowiedni jest otwór odpływowy i warstwa keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu znosi nawet krótkotrwałą suszę, zimą u roślin przenoszonych ogranicza się do minimum. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane i z niższą zawartością azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często stosuje się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie wybiera się rozstawę około 60 cm, czyli około 3 sztuki na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych miejskich lokalizacjach i na suchej glebie może przezimować na zewnątrz, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu o temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zazwyczaj skraca się przemarznięte i przerastające pędy oraz wspiera się rozkrzewianie, cięcie zdrewniałych części ogranicza się, ponieważ słabo odrastają. W przypadku pojemników zaleca się letnie przechowywanie na słońcu, a jesienią wczesne przeniesienie pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Przy nadmiernym nawodnieniu może pojawić się obumieranie korzeni lub pleśń, przy suszy i cieple natomiast przędziorki czy mszyce, które trzymają się głównie młodych pędów.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.07.2026