Rozmaryn lekarski 'Repens' - Rosmarinus officinalis 'Repens' Rosmarinus officinalis 'Repens'

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn lekarski 'Repens' – zwisająca lub płożąca, aromatyczna odmiana śródziemnomorskiego półkrzewu z rodziny jasnotowych. Gatunek podstawowy pochodzi z suchych, kamienistych i nasłonecznionych obszarów basenu Morza Śródziemnego, gdzie rośnie na zboczach, w zaroślach, na skalistych stanowiskach i w nadmorskich prądach powietrznych. 'Repens' różni się od rozmarynów wzniesionych niższym pokrojem oraz długimi, łukowato zwisającymi pędami. W naszych warunkach osiąga wysokość około 20–40 cm, szerokość wynosi zazwyczaj 60–100 cm, a pędy mogą przekraczać 1 m długości. Liście są wąskie, skórzaste, liniowe, ciemnozielone z wierzchu i jaśniejsze od spodu, a w dotyku silnie aromatyczne. Zawierają olejki eteryczne typowe dla rozmarynu, zwłaszcza cyneol, kamforę, borneol, substancje żywiczne i związki fenolowe. W kuchni stosuje się je na świeżo, jak i suszone, do mięs, pieczonych warzyw, ziemniaków, olejów ziołowych, marynat i mieszanek śródziemnomorskich. Od kwietnia do czerwca pojawiają się drobne kwiaty w odcieniach od niebieskiego po niebiesko-fioletowy, które dostarczają nektaru pszczołom i trzmielom. Odmiana ta doskonale prezentuje się w donicach, kompozycjach ziołowych, na murkach, schodach, w nasadzeniach sucholubnych oraz przy tarasach, gdzie wykorzystać można jej zwisający pokrój i zapach liści. Nie tworzy cierni, a liście są jadalne w typowych ilościach kuchennych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłonięcia od wiatru i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiał z powodu nadmiernego nawodnienia, które jest częstszą przyczyną strat niż sam mróz. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowatej lub piaszczystej glebie lub w podłożu dla ziół z dodatkiem piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. W cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa, w donicy odpowiedni jest otwór odpływowy i warstwa keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu znosi nawet krótkotrwałą suszę, zimą u roślin przenoszonych ogranicza się do minimum. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane i z niższą zawartością azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często stosuje się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie wybiera się rozstawę około 60 cm, czyli około 3 sztuki na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych miejskich lokalizacjach i na suchej glebie może przezimować na zewnątrz, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu o temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zazwyczaj skraca się przemarznięte i przerastające pędy oraz wspiera się rozkrzewianie, cięcie zdrewniałych części ogranicza się, ponieważ słabo odrastają. W przypadku pojemników zaleca się letnie przechowywanie na słońcu, a jesienią wczesne przeniesienie pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Przy nadmiernym nawodnieniu może pojawić się obumieranie korzeni lub pleśń, przy suszy i cieple natomiast przędziorki czy mszyce, które trzymają się głównie młodych pędów.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026