Rozmaryn lekarski 'Repens' Rosmarinus officinalis 'Repens'

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn lekarski 'Repens'  - zwisająca do płożącej, aromatyczna odmiana śródziemnomorskiego półkrzewu z rodziny jasnotowatych. Gatunek wyjściowy pochodzi z suchych, kamienistych i słonecznych obszarów basenu Morza Śródziemnego, gdzie rośnie na zboczach, w zaroślach, na skalistych stanowiskach i w przewiewnym powietrzu nadmorskim. 'Repens' różni się od rozmarynów o pokroju wzniesionym niższym pokrojem i długimi, łukowato zwisającymi pędami. W naszych warunkach klimatycznych dorasta do około 20–40 cm wysokości, szerokość wynosi zwykle 60–100 cm, a pędy mogą przekraczać 1 m długości. Liście są wąskie, skórzaste, równowąskie, z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, przy dotyku silnie aromatyczne. Zawierają olejki eteryczne typowe dla rozmarynu, zwłaszcza cyneol, kamforę, borneol, substancje żywiczne i związki fenolowe. W kuchni stosuje się je świeże i suszone do mięs, pieczonych warzyw, ziemniaków, olejów ziołowych, marynat i mieszanek śródziemnomorskich. Od kwietnia do czerwca pojawiają się drobne kwiaty w odcieniach niebieskich do niebieskofioletowych, które dostarczają nektaru pszczołom i trzmielom. Odmiana sprawdza się w pojemnikach, kompozycjach ziołowych, na murkach, schodach, w nasadzeniach roślin sucholubnych i przy tarasach, gdzie można wyeksponować jej zwisający pokrój i zapach liści. Nie tworzy cierni, a liście są jadalne w zwykłych ilościach kuchennych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłoniętego stanowiska i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiała z powodu nadmiernej wilgoci, która częściej niż sam mróz bywa przyczyną strat. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowej do piaszczystej glebie lub w podłożu do ziół z domieszką piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Na cięższych glebach gliniastych sprawdza się stanowisko podwyższone i warstwa drenażowa, w pojemniku potrzebny jest otwór odpływowy i warstwa keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu roślina znosi także krótszą suszę, zimą u roślin uprawianych w pojemnikach ogranicza się je do minimum. Nawożenie jest umiarkowane, nawozami o niższej zawartości azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często wybiera się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie w rozstawie około 60 cm, czyli około 3 szt. na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych lokalizacjach miejskich i w suchej glebie roślina może zimować na zewnątrz, w chłodniejszych regionach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu w temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zwykle skraca się przemarznięte i zbyt długie pędy oraz pobudza rozkrzewianie, cięcie do starego drewna się ogranicza, ponieważ słabo odbija. Rośliny w pojemnikach zaleca się wystawiać latem na słońce, a jesienią w porę przenieść pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Przy nadmiernej wilgoci może dochodzić do zamierania korzeni lub chorób grzybowych, przy suszy i upale natomiast mogą pojawić się przędziorki lub mszyce, które żerują głównie na młodych pędach.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026