Rozmaryn lekarski Rosmarinus officinalis

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn lekarski - zimozielony, aromatyczny krzew pochodzący z suchych rejonów śródziemnomorskich, gdzie naturalnie rośnie na skalistych zboczach, w nadmorskich zaroślach oraz na wapiennych, dobrze zdrenowanych glebach. W warunkach Europy Środkowej dorasta zwykle do 80–150 cm wysokości i około 60–120 cm szerokości, zależnie od stanowiska i cięcia. Tworzy gęsto rozgałęziony krzew o stopniowo drewniejących pędach. Liście są wąskie, równowąskie, długości 2–4 cm, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu srebrzysto filcowate. Po roztarciu intensywnie pachną dzięki wysokiej zawartości olejków eterycznych, zwłaszcza cyneolu, kamfory, borneolu i kwasu rozmarynowego. Od kwietnia do czerwca, a w cieplejszych rejonach także wielokrotnie w ciągu lata, w kątach liści pojawiają się niebieskofioletowe do jasnoniebieskich, wargowe kwiaty. Stanowią one cenne źródło nektaru i pyłku dla pszczół oraz innych zapylaczy. Liście stosuje się świeże i suszone do przyprawiania mięs, ryb, ziemniaków, pieczonych warzyw oraz sosów śródziemnomorskich. W tradycyjnym ziołolecznictwie rozmaryn wykorzystuje się do przygotowania naparów i maceratów ze względu na zawarte w nim substancje aromatyczne i przeciwutleniające.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłoniętego stanowiska i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiał z powodu nadmiaru wilgoci, która bywa częstszą przyczyną strat niż sam mróz. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowej lub piaszczystej glebie albo w podłożu do ziół z domieszką piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Na ciężkich glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa, w pojemniku potrzebny jest otwór odpływowy i warstwa keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu roślina znosi także krótszą suszę, a zimą u roślin uprawianych w pojemnikach ogranicza się je do minimum. Nawożenie jest umiarkowane, z mniejszym udziałem azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często wybiera się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie w rozstawie około 60 cm, czyli mniej więcej 3 szt. na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych miejskich lokalizacjach i w suchej glebie roślina może zimować w gruncie, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu w temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zwykle skraca się przemarznięte i zbyt wybujałe pędy oraz pobudza krzew do rozgałęziania, cięcie do starego drewna się ogranicza, ponieważ słabo odbija. Rośliny w pojemnikach zaleca się wystawiać latem na słońce, a jesienią w porę przenosić pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Przy nadmiarze wilgoci może dochodzić do zamierania korzeni lub pojawiania się pleśni, natomiast w suchych i ciepłych warunkach do przędziorków czy mszyc, które utrzymują się głównie na młodych pędach.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2. 2026