Rozmaryn płożący Rosmarinus officinalis 'Prostratus'

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn płożący - zwisająca odmiana rozmarynu, zimozielonej półkrzewinki pochodzącej z suchych i słonecznych rejonów basenu Morza Śródziemnego. Gatunek botaniczny rośnie na kamienistych zboczach i w strefach przybrzeżnych o minimalnej ilości opadów, czemu odpowiada jego wysoka odporność na suszę i wymagania dotyczące przepuszczalnej gleby. Ta odmiana tworzy niski, szeroko rozpostarty pokrój o wysokości 20–40 cm, a pojedyncze pędy mogą osiągać długość 80–120 cm i efektownie przewieszać się przez krawędzie pojemników, podwyższonych rabat czy kamiennych murków. Liście są wąskie, równowąskie, długości 2–4 cm, z wierzchu ciemnozielone, od spodu srebrzyście kutnerowate. Po roztarciu intensywnie pachną dzięki zawartości olejków eterycznych, zwłaszcza cyneolu, kamfory i borneolu. Od kwietnia do czerwca, a w cieplejszych rejonach także ponownie w ciągu lata, pojawiają się wargowe kwiaty w kolorze niebieskofioletowym, zebrane w krótkie nibyokółki wzdłuż pędów. Kwiaty są cennym źródłem nektaru dla pszczół. Liście wykorzystuje się świeże i suszone do przyprawiania mięs, ryb, ziemniaków czy pieczonych warzyw. W tradycyjnym ziołolecznictwie rozmaryn ceniony jest za właściwości aromatyczne i zawartość przeciwutleniaczy, na przykład kwasu rozmarynowego.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca, osłoniętego stanowiska i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiał z powodu nadmiaru wilgoci, który częściej niż sam mróz bywa przyczyną strat. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowatej lub piaszczystej glebie albo w podłożu do ziół z domieszką piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa, w pojemniku zaleca się otwór odpływowy i warstwę keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu roślina znosi także krótszą suszę, a zimą u roślin uprawianych w pojemnikach ogranicza się je do minimum. Nawożenie jest umiarkowane i z mniejszym udziałem azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często wybiera się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie w rozstawie około 60 cm, czyli mniej więcej 3 szt. na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych miejskich lokalizacjach i w suchej glebie roślina może zimować w gruncie, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu w temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zazwyczaj skraca się przemarznięte i przerośnięte pędy oraz pobudza krzewienie, cięcia w stare drewno się unika, ponieważ słabo odbija. Rośliny w pojemnikach zaleca się wystawiać latem na słońce, a jesienią odpowiednio wcześnie przenieść pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Przy nadmiarze wilgoci może dochodzić do zamierania korzeni lub pojawienia się pleśni, natomiast w suchej i ciepłej pogodzie mogą wystąpić przędziorki lub mszyce, które żerują głównie na młodych pędach.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2. 2026