Rozmaryn płożący Rosmarinus officinalis/prostratus

Opis szczegółowy produktu

Rozmaryn zwisły - odmiana rozmarynu zwisłego, wiecznie zielonego półkrzewu pochodzącego z suchych i słonecznych regionów Morza Śródziemnego. Gatunek botaniczny rośnie na kamienistych zboczach i w strefach przybrzeżnych z minimalnymi opadami, co odpowiada jego wysokiej odporności na suszę i wymaganiom dotyczącym przepuszczalnej gleby. Ta odmiana tworzy niski, szeroko rozłożony pokrój o wysokości 20–40 cm, podczas gdy poszczególne pędy mogą osiągać długość 80–120 cm i elegancko opadać przez krawędzie pojemników, podwyższonych grządek lub kamiennych murków. Liście są wąskie, równowąskie, długości 2–4 cm, na górnej stronie ciemnozielone, a na spodniej srebrzyście owłosione. Po roztarciu intensywnie pachną dzięki zawartości olejków eterycznych, zwłaszcza cyneolu, kamfory i borneolu. Od kwietnia do czerwca, w cieplejszych rejonach także wielokrotnie w ciągu lata, pojawiają się wargowe kwiaty w kolorze niebiesko-fioletowym, ułożone w krótkie nibyokółki wzdłuż pędów. Kwiaty są ważnym źródłem nektaru dla pszczół. Liście wykorzystuje się świeże i suszone do przyprawiania mięsa, ryb, ziemniaków lub pieczonych warzyw. W tradycyjnym zielarstwie rozmaryn jest ceniony za swoje właściwości aromatyczne i zawartość przeciwutleniaczy, na przykład kwasu rozmarynowego.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłonięcia od wiatru i bardzo dobrego drenażu, aby zimą nie cierpiał z powodu nadmiernego nawodnienia, które jest częstszą przyczyną strat niż sam mróz. Najlepiej rośnie w lekkiej, żwirowatej lub piaszczystej glebie lub w podłożu dla ziół z dodatkiem piasku i drobnego żwiru, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. W cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa, w donicy odpowiedni jest otwór odpływowy i warstwa keramzytu. Podlewanie powinno być raczej umiarkowane, po ukorzenieniu znosi nawet krótkotrwałą suszę, zimą u roślin przenoszonych ogranicza się do minimum. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane i z niższą zawartością azotu, aby pędy dobrze zdrewniały, w przypadku ziół często stosuje się nawozy organiczne w mniejszych dawkach. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie wybiera się rozstawę około 60 cm, czyli około 3 sztuki na 1 m². Mrozoodporność jest raczej graniczna, orientacyjnie około -10 °C do -5 °C, w ciepłych miejskich lokalizacjach i na suchej glebie może przezimować na zewnątrz, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu o temperaturze około 2–8 °C. Wiosną zazwyczaj skraca się przemarznięte i przerastające pędy oraz wspiera się rozkrzewianie, cięcie zdrewniałych części ogranicza się, ponieważ słabo odrastają. W przypadku pojemników zaleca się letnie przechowywanie na słońcu, a jesienią wczesne przeniesienie pod dach, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Przy nadmiernym nawodnieniu może pojawić się obumieranie korzeni lub pleśń, przy suszy i cieple natomiast przędziorki czy mszyce, które trzymają się głównie młodych pędów.

Autor: Jana | Rewizja: 19.02.2026