Rozplenica wschodnia 'Flamingo' Pennisetum orientale „Flamingo”

Opis szczegółowy produktu

Rozplenica wschodnia 'Flamingo' - należy do rodziny wiechlinowatych (Poaceae). Wywodzi się od gatunku występującego w cieplejszych rejonach od Afryki Północnej po Kaukaz i Subkontynent Indyjski. Jest to trawa ciepłego sezonu, która rusza z wegetacją późną wiosną i kwitnie w okresie najwyższych temperatur. Tworzy zwartą, gęsto krzewiącą się kępę, która nie rozrasta się na boki. Dorosła kępa osiąga około 0,6–1,0 m wysokości i 0,5–0,8 m szerokości, a pełne rozmiary uzyskuje w ciągu 2–5 lat. Liście są wąskie, średnio zielone i jesienią często przebarwiają się na złotożółto lub ochrowo. Od połowy do końca lata nad liśćmi wyrastają wąskie wiechy o długości około 10–14 cm. Składają się z miękkich, szczecinkowatych kłosków w kolorze różowym lub różowosrebrzystym. W miarę dojrzewania kwiatostany łagodnie przechodzą w odcienie beżu, a zaschnięte wiechy zachowują kształt nawet po pierwszych przymrozkach. Roślina nadaje się na rabaty preriowe i stepowe, do nasadzeń żwirowych oraz jako soliter w pojemniku. Dobrze komponuje się z rozchodnikami, rudbekiami i szałwiami. Kwiatostany miękko falują na wietrze i nadają nasadzeniu rytm. Wykorzystuje się je także na kwiat cięty i do suszenia. Roślina nie ma cierni i nie jest aromatyczna, a liście mogą być w dotyku lekko szorstkie.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych należy do mrozoodpornych traw ozdobnych. Na glebie przepuszczalnej znosi spadki temperatury do około −20 °C. W wyżej położonych, wietrznych miejscach korzystna jest zimowa ściółka i osłonięte stanowisko. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, krótkotrwale znosi też lekki półcień, w którym może wytwarzać mniej kwiatostanów. Gleba powinna być średnio ciężka do lżejszej, próchniczna, dobrze przepuszczalna i w sezonie umiarkowanie wilgotna, bez długotrwałego zalewania. Rośliny z pojemników sadzi się od marca do października w rozstawie około 40–60 cm. Przy nasadzeniach powierzchniowych przyjmuje się 3–5 roślin na metr kwadratowy, zależnie od pożądanej gęstości. Po ukorzenieniu roślina znosi krótkotrwałą suszę, jednak w upalne lata docenia dodatkowe podlewanie. W okresie wegetacji wystarczy wiosenne dodanie kompostu lub jednorazowe zastosowanie nawozu o spowolnionym działaniu. Nadmiar składników pokarmowych prowadzi do miększych, częściej wylegających źdźbeł. Część nadziemną pozostawia się na zimę, a wczesną wiosną suche pędy przycina się około 10–15 cm nad powierzchnią gleby, co sprzyja zwartemu odnawianiu się kępy. Roślina jest ogólnie odporna na choroby i szkodniki, a problemy wiążą się zwykle ze skrajną suszą lub z przemoczeniem korzeni. W uprawie pojemnikowej korzystna jest warstwa drenażowa i dobre, przepuszczalne podłoże.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.12.2025