Sagowiec odwinięty Cycas revoluta

Opis szczegółowy produktu

Cykas japoński - prastary gatunek nagozalążkowy z rodziny sagowcowatych, pochodzący z południowej Japonii i sąsiednich wysp. Tworzy zgrubiały, włóknisto „owłosiony” pień, a na jego szczycie regularną koronę pierzastych liści o długości zazwyczaj 0,8–1,5 m. W naszych warunkach w donicy dorasta do około 1–1,5 m wysokości i szerokości, a do tej wielkości dochodzi powoli. Roślina jest dwupienna, na bardzo dojrzałych osobnikach mogą pojawić się stożkowate twory o żółto-brązowym zabarwieniu, jednak we wnętrzach są one rzadkie. Liście są sztywne, błyszczące, ciemnozielone, z brzegami listków typowo podwiniętymi, dzięki czemu wyglądają na zwarte nawet w mniejszych przestrzeniach. Do kompozycji pasuje do drzew oliwnych, cytrusów, agawy lub traw ozdobnych w nowoczesnych donicach. Wszystkie części są trujące po spożyciu, dlatego należy je umieścić poza zasięgiem dzieci i zwierząt domowych. Idealny wybór dla miłośników egzotycznych roślin dzięki swojemu eleganckiemu wyglądowi i niewielkim wymaganiom.

Uprawa: Dla uprawy Cycas revoluta kluczowe jest światło i drenaż. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie latem często przebywa na tarasie. Podłoże powinno być przepuszczalne, gliniaste lub mineralne z dodatkiem grubego piasku lub żwiru, pH około 6,0–7,5. Podlewanie powinno być umiarkowane, po przeschnięciu wierzchniej warstwy podłoża; długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W okresie wzrostu od kwietnia do sierpnia zaleca się umiarkowane nawożenie nawozem dla palm i roślin śródziemnomorskich. Okres zimowego spoczynku jest wskazany w jasnym, chłodnym pomieszczeniu o temperaturze 8–12 °C, ze znacznie ograniczonym podlewaniem. Krótkotrwały spadek temperatury do 5 °C roślina zazwyczaj znosi, jednak mróz stanowi ryzyko uszkodzenia. Przesadzanie przeprowadza się rzadko, mniej więcej raz na 4–5 lat, do nieco większej doniczki. Najczęstszymi szkodnikami są tarczniki i wełnowce, szczególnie przy suchym powietrzu w mieszkaniu; przy szybkim działaniu zazwyczaj ogranicza się je do mechanicznego usunięcia i ukierunkowanego zabiegu. Wzrost odbywa się falami, często raz w roku, kiedy w środku korony rozwija się „wiązka” młodych liści, które początkowo wydają się jaśniejsze i bardziej miękkie, stopniowo ciemnieją i twardnieją. Cięcie ogranicza się do usuwania całkowicie zaschniętych, dolnych liści przy pniu. Dla stabilności wyższych okazów wybiera się cięższą doniczkę, a na dno dodaje warstwę drenażową, aby woda nie stała przy korzeniach. Roślinę na zewnątrz umieszcza się dopiero po ustabilizowaniu się ciepłych nocy, zazwyczaj od maja, a jesienią przenosi się ją jeszcze przed spadkiem temperatury poniżej 10°C. Termin sadzenia do doniczki jest praktycznie całoroczny, najlepiej jednak od marca do października, kiedy szybciej się ukorzenia. W doniczce liczy się jeden egzemplarz jako soliter, odległości więc nie są podawane. Przy dobrym prowadzeniu znosi okresy suszy lepiej niż przelanie i doceni przepływ powietrza bez zimnych przeciągów.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.02.2026