Sasanka zwyczajna 'Rote Glocke' - Pulsatilla vulgaris 'Rote Glocke' Pulsatilla vulgaris 'Rote Glocke'

Opis szczegółowy produktu

Goryczka pospolita 'Rote Glocke' - pochodzi z Europy Zachodniej i Środkowej, gdzie rośnie na suchych łąkach, zboczach i wapiennych nasłonecznionych stokach. Odmiana 'Rote Glocke' to wybór ogrodowy z intensywnie czerwonymi, początkowo zwisającymi dzwonkami, które podczas kwitnienia unoszą się, odsłaniając bogaty wieniec żółtych pręcików. Roślina tworzy trwały szyjkę korzeniową z palowym korzeniem, a z przyziemnej rozety delikatnie postrzępionych, jedwabiście owłosionych liści wyrastają pojedyncze kwiaty na krótkich łodyżkach. Kwiaty pojawiają się najczęściej w marcu do kwietnia, w chłodniejszych rejonach w kwietniu do maja, a po przekwitnięciu następują efektowne, srebrzyste owocostany orzeszków. Goryczka jest miododajna i w kompozycji sprawdza się na przednich krawędziach rabat, w skalniakach i nasadzeniach żwirowych, ewentualnie w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z roślinami skalnymi i sucholubnymi bylinami, na przykład z rozchodnikami, macierzankami, kostrzewami i z wiosennymi roślinami cebulowymi. Świeże części rośliny są drażniące po spożyciu. W chłodnej wiośnie kwiaty utrzymują się dłużej, często 3–4 tygodnie, a liście rozwijają się jednocześnie z kwitnieniem. Koniklec należy do rodziny jaskrowatych Ranunculaceae, a dzikie populacje tego rodzaju są w Czechach chronione, dlatego do ogrodów używa się tylko kultywarów rozmnażanych z produkcji szkółek. Owocostany orzeszków dojrzewają zazwyczaj w maju do czerwca i pozostawione na roślinie przedłużają sezon efektu nawet bez kwiatów.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, toleruje również lekki półcień, ale najlepiej kwitnie w ciepłym i szybko przesychającym mikroklimacie, na przykład na skalniaku, rabacie żwirowej lub na łagodnym stoku. Problemem jest raczej zimowa wilgoć niż mróz. Gleba powinna być bardzo przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do żwirowej, z dodatkiem tłucznia lub grubego piasku i drenażem, zalecane pH około 6,5–8,0, często odpowiednie są również gleby wapienne. Podlewanie utrzymuje się oszczędne, między poszczególnymi podlewaniami powierzchnia przesycha, po ukorzenieniu roślina zazwyczaj dobrze znosi okresy suszy, na ciężkich glebach rośnie ryzyko gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie ogranicza się do lekkiego nawożenia wiosną, odpowiedni jest dojrzały kompost lub nawóz o niższej zawartości azotu. Cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, po kwitnieniu usuwa się jedynie uszkodzone liście, dekoracyjne, pierzaste owocki dojrzewają zazwyczaj w maju do czerwca. Ściółkowanie zaleca się mineralne, drobny żwir ogranicza zachwaszczenie i utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Rośliny sadzi się wiosną (marzec–maj) lub na początku jesieni (wrzesień–październik). Po przyjęciu się pierwiosnek pozostawia się bez przesadzania, ma korzeń palowy i źle znosi podział. W pojemniku uprawia się w głębszej doniczce z bardzo przepuszczalnym podłożem i warstwą drenażową, zimą ważna jest ochrona przed długotrwałym deszczem. W Polsce jest mrozoodporny do około −28 do −29 °C. Spośród chorób może pojawić się mączniak przy zagęszczeniu i gnicie przy nadmiernym nawodnieniu, ze szkodników głównie ślimaki wiosną. Zalecane odstępy wynoszą około 25–30 cm, przy nasadzeniach powierzchniowych przypada około 9–12 roślin na m².

Autor: Krystyna | Rewizja: 06.02.2026