Schizachyrium miotlaste 'Ha Ha Tonka' Schizachyrium scoparium 'Ha Ha Tonka'

Opis szczegółowy produktu

Schizachyrium miotlaste 'Ha Ha Tonka' - nowoczesna odmiana gatunku Schizachyrium scoparium z grupy północnoamerykańskich traw preriowych. Gatunek wyjściowy należał do ważnych traw prerii wysokotrawiastych i naturalnie rośnie na suchych łąkach, nasłonecznionych zboczach, w miejscach kamienistych, na skrajach widnych lasów oraz na uboższych glebach. Odmiana 'Ha Ha Tonka' powstała w wyniku selekcji związanej z Cassianem Schmidtem i Pietem Oudolfem i jest chroniona patentem roślinnym PP32374. Wyróżnia się sztywnym, wzniesionym wzrostem, delikatnie owłosionymi liśćmi i wyraźną jesienną przemianą barw. Kępy osiągają zwykle 0,9–1,2 m wysokości w czasie kwitnienia i 0,45–0,6 m szerokości. Liście są wąskie, miękko owłosione, niebieskozielone do szarozielonych, miejscami z czerwonym nalotem. Od sierpnia do października nad liśćmi tworzą się delikatne brązowawe do srebrzystych kłosy, które po dojrzeniu nabierają jasnego, lekkiego wyglądu. Nasiona są pokarmem drobnych ptaków, a sucha zimowa struktura nadaje rabacie wysokość i ruch. Odmiana nadaje się do nasadzeń preriowych, żwirowych, naturalistycznych i nowoczesnych nasadzeń bylinowych, do grup po 3–10 sztuk oraz w połączeniu z kwitnącymi bylinami. Efektowne zestawienia tworzy z rudbekiami, nachyłkami, bouteloua, agastache, rozchodnikami, szałwiami, astrami i niskimi trawami sucholubnymi.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i dobrze przepuszczalnej gleby. Na stanowisku zacienionym lub zbyt żyznym traci zwarty pokrój, słabiej się przebarwia i może się wykładać. Najodpowiedniejsza jest gleba gliniasto-piaszczysta, żwirowa lub kamienista, raczej uboga do średnio żyznej, o pH około 6,0–7,8. Zimowe przemoczenie stanowi większe zagrożenie niż mróz, dlatego na glebach ciężkich stosuje się drenaż, żwir i lekko podwyższone sadzenie. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Zalecana liczba to 5–7 szt./m², dla gęstszego efektu 6–9 szt./m². Po posadzeniu podlewa się regularnie aż do ukorzenienia, później odmiana dobrze znosi okresy suszy i nie wymaga regularnego nawadniania. Nawożenie powinno być umiarkowane, wysokie dawki azotu osłabiają sztywność kęp. Odpowiednia jest ściółka mineralna, która ogranicza chwasty i utrzymuje suchszą powierzchnię gleby. Suche źdźbła pozostawia się na zimę ze względu na strukturę i schronienie dla drobnych owadów, a ścina się je pod koniec lutego lub w marcu na wysokość 5–10 cm. Podział kęp wykonuje się wiosną po kilku latach, gdy środek kępy słabnie. Mrozoodporność sięga około −30 °C, na przepuszczalnej glebie zimuje niezawodnie. Choroby i szkodniki występują rzadko. Najczęstsze problemy powodują przemoczenie, niedobór światła i nadmierne nawożenie. W pojemniku wymaga pełnego słońca, podłoża mineralnego, drenażu i ochrony korzeni przed długotrwałym przemarzaniem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.06. 2026