Sekwoja wieczniezielona 'Illa Martin' Sequoia sempervirens 'Illa Martin'

Opis szczegółowy produktu

Sekwoja wieczniezielona 'Illa Martin'  - wspaniałe, okazałe drzewo, które szczyci się przede wszystkim wysokością, jaką osiąga. Odmiana 'Martin' wywodzi się z selekcji bardziej mrozoodpornych klonów z nasion rozprowadzanych przez Sequoiafarm w Kaldenkirchen w Niemczech. Nazwy użył w 1999 roku dendrolog Dick van Hoey Smith na cześć rodziny Martin, później w europejskich katalogach utrwaliło się określenie 'Illa Martin'. Drzewo tworzy smukłą, piramidalną koronę i dzięki dobremu rozgałęzieniu wygląda na bardziej zwarte niż typowy gatunek. Igły ułożone są w dwóch rzędach, mają długość 1,5–2,5 cm, latem są niebieskozielone, a zimą ciemnozielone, dzięki czemu ogród pozostaje zielony także w chłodnej porze roku. Kora jest miękka, włóknista, w odcieniach od pomarańczowobrązowego do czerwonobrązowego i z wiekiem łuszczy się pasami. Drobne, owalne szyszki o długości 1,5–3 cm dojrzewają do barwy czerwonobrązowej. W warunkach klimatycznych Polski przy długowiecznych nasadzeniach należy liczyć się z wysokością około 20–30 m i szerokością 6–10 m, po 10 latach drzewo osiąga często około 6–8 m. Nie tworzy cierni i zwykle nie jest uważane za trujące. Sprawdza się jako soliter, pionowe tło dla traw i paproci, a także jako drzewo alejowe na większych terenach zieleni.

Sekwoja wieczniezielona - szybko rosnące drzewo iglaste, które w naturalnym środowisku może osiągnąć wysokość nawet 120 m przy pniu o średnicy 9 m. W naszych warunkach dorasta zwykle do 50 m, a pień osiąga średnicę 2 m. Na uwagę zasługuje przede wszystkim delikatna, włóknista kora. Gałęzie ułożone są poziomo i są wygięte. Młode pędy są kanciaste, początkowo zielone, a później przebarwiają się na czerwonobrązowo. Igły są stosunkowo krótkie, około 2 cm, ułożone po obu stronach gałązek, ciemnozielone, z białym paskiem na spodniej stronie. Szyszki męskie są żółtobrązowe, a żeńskie zielone. Idealne drzewo na soliter.

Uprawa: Odpowiada jej pełne słońce lub lekki półcień oraz osłonięte stanowisko, bez wysuszającego zimowego wiatru. Najodpowiedniejsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta, żyzna i stale umiarkowanie wilgotna, o pH około 5,5–7,0. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do listopada, w przypadku roślin z bryłą korzeniową (balotem) zaleca się wiosnę lub jesień. Po posadzeniu sprawdza się regularne podlewanie i ściółkowanie, ponieważ gatunek źle znosi długotrwałe przesuszenie strefy korzeniowej, a jednocześnie toleruje wilgotniejszą glebę, jeśli jest dobrze zdrenowana. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do roślin iglastych. Cięcia zwykle się nie wykonuje, usuwa się jedynie suche gałęzie. Według europejskich katalogów szkółkarskich mrozoodporność wynosi około -12 °C, po dobrym ukorzenieniu w osłoniętym mikroklimacie roślina może krótkotrwale znieść nawet około -18 °C. W Polsce uprawa udaje się głównie w cieplejszych rejonach i ogrodach miejskich, młode nasadzenia często wymagają okrycia na zimę i ochrony bryły korzeniowej. W grupach zachowuje się odstęp około 8–10 m i należy pamiętać, że drzewo nie toleruje zagęszczenia gleby ani trwałego utwardzenia nawierzchni w strefie korzeniowej. Na ciężkich, słabo zdrenowanych glebach grozi zgnilizna korzeni, w czasie suszy mogą pojawić się przędziorki, a profilaktyką jest równomierna wilgotność i przewiewne stanowisko. Dobrze znosi zwykły wiatr, także znad zbiorników wodnych, problematyczny jest przede wszystkim wiatr wysuszający. W pojemniku sprawdza się tylko w młodości, pojemnik na zimę się izoluje, a podłoża nie pozostawia się całkowicie przesuszonego. Opadanie starszych igieł z wnętrza korony wiosną jest u zimozielonych drzew iglastych zjawiskiem naturalnym.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.2. 2026