Sekwoja wieczniezielona 'Illa Martin' Sequoia sempervirens 'Illa Martin'

Opis szczegółowy produktu

Sekwoja wieczniezielona 'Illa Martin'- wspaniałe, okazałe drzewo, które szczyci się przede wszystkim wysokością, jaką osiąga. Odmiana 'Martin' jest kojarzona z selekcjami bardziej mrozoodpornych klonów z nasion dystrybuowanych z Sequoiafarm w Kaldenkirchen w Niemczech. Nazwa została użyta w 1999 roku przez dendrologa Dicka van Hoey Smitha na cześć rodziny Martin, później w europejskich katalogach utrwaliło się oznaczenie 'Illa Martin'. Drzewo tworzy smukłą, piramidalną koronę i dzięki dobremu rozgałęzieniu wygląda na bardziej zwarte niż gatunek pospolity. Igły są ułożone w dwóch rzędach, długości 1,5–2,5 cm, latem niebieskozielone, a zimą ciemnozielone, dzięki czemu ogród pozostaje wiecznie zielony nawet w chłodnej porze roku. Kora jest miękka, włóknista, w odcieniach pomarańczowo-brązowych do czerwono-brązowych, z wiekiem łuszczy się pasami. Drobne, owalne szyszki o długości 1,5–3 cm dojrzewają do koloru czerwono-brązowego. W warunkach czeskich, przy długowiecznych nasadzeniach, przewiduje się wysokość około 20–30 m i szerokość 6–10 m, po 10 latach często około 6–8 m. Nie tworzy cierni i zazwyczaj nie jest uważana za trującą. Sprawdzi się jako soliter, pionowa kurtyna dla traw i paproci, a także jako drzewo alejowe na większych terenach zielonych.

Sekwoja wieczniezielona - szybko rosnący iglak, który w swoim naturalnym środowisku może osiągnąć wysokość do 120 m z pniem o średnicy 9 m. W naszych warunkach dorasta zazwyczaj do 50 m z pniem o średnicy 2 m. Szczególnie godna uwagi jest delikatna, zdrewniała kora. Gałęzie są ułożone poziomo i wygięte. Młode gałęzie są kanciaste, najpierw zielone, zanim przejdą w czerwonobrązowe. Igły są stosunkowo krótkie, około 2 cm, ułożone po obu stronach gałęzi, ciemnozielone, z białym pasem od spodu. Szyszki są żółto-brązowe męskie i zielone żeńskie. Idealne drzewo soliterowe.

Uprawa: Preferuje pełne słońce do lekkiego półcienia i osłonięte miejsce bez wysuszającego zimowego wiatru. Gleba jest najodpowiedniejsza przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta, żyzna i stale umiarkowanie wilgotna, o pH około 5,5–7,0. Rośliny z doniczki sadzi się od marca do listopada, dla roślin z bryłą korzeniową odpowiednia jest wiosna lub jesień. Po posadzeniu sprawdza się regularne podlewanie i ściółkowanie, ponieważ gatunek źle znosi długotrwałe wysychanie przestrzeni korzeniowej, jednocześnie toleruje wilgotniejszą glebę, o ile jest dobrze zdrenowana. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz dla iglaków. Cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, usuwa się jedynie suche gałęzie. Według europejskich katalogów uprawowych mrozoodporność wynosi około -12 °C, po dobrym ukorzenieniu w chronionym mikroklimacie może krótkotrwale wytrzymać nawet około -18 °C. W Czechach uprawa udaje się głównie w cieplejszych rejonach i ogrodach miejskich, młode nasadzenia często potrzebują zimowego okrycia i ochrony bryły korzeniowej. W grupach zachowuje się odstęp około 8–10 m i zakłada się, że drzewo nie toleruje zagęszczenia i długotrwałego utwardzenia w strefie korzeniowej. Na ciężkich, źle zdrenowanych glebach grożą choroby grzybowe korzeni, w suchych warunkach mogą pojawić się przędziorki, prewencją jest równomierna wilgoć i przewiewne stanowisko. Dobrze znosi zwykły wiatr i wiatry od zbiorników wodnych, problematyczny bywa przede wszystkim wiatr wysuszający. W donicy sprawdza się tylko w młodości, donicę na zimę izoluje się, a podłoża nie pozostawia się do całkowitego wyschnięcia. Wewnętrzne opadanie starszych igieł na wiosnę jest naturalne dla wiecznie zielonych drzew iglastych.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.02.2026