Serduszka okazała 'Alba' - Dicentra spectabilis 'Alba' Serduszka okazała 'Alba'

Opis szczegółowy produktu

Serduszka okazała 'Alba' - syn. Lamprocapnos spectabilis. Jest to biało kwitnący kultywar popularnej rośliny okrywowej z Azji Wschodniej. Kępa osiąga około 50–70 cm wysokości i 45–60 cm szerokości, dlatego nadaje się do podszytu, dla funkii, a także do pojemnika w chłodniejszym zakątku. Roślina kiełkuje wczesną wiosną i tworzy przewiewną, lekko zwisającą kępę z drobno podzielonymi, zielonymi lub niebieskozielonymi liśćmi. W maju i czerwcu nad liśćmi wznoszą się łukowate łodygi, na których znajdują się sercowate kwiaty o długości około 2–3 cm, czysto białe i bardzo plastyczne. Biały kolor jest widoczny nawet z daleka w półcieniu, dzięki czemu kultywar dobrze sprawdza się jako jasny punkt wśród ciemnolistnych funkii, brunnery lub paproci, ewentualnie w romantycznych nasadzeniach przy ławce. Po przekwitnieniu roślina często stopniowo zanika, ustępując miejsca późniejszym bylinom. Podobnie jak inne sercowate, zawiera alkaloidy izochinolinowe, dlatego jest uważana za lekko trującą po spożyciu i może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najlepszy jest półcień do jasnego cienia z porannym słońcem, gdzie gleba pozostaje chłodniejsza, a wilgoć utrzymuje się równomiernie. Kruche łodygi docenią osłonięte miejsce, ponieważ mogą łamać się na wietrze. Podłoże jest idealne próchnicze, głębokie i stale lekko wilgotne, ale z dobrym drenażem, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do maja lub we wrześniu i październiku, szyjka korzeniowa przy sadzeniu sadzonki pozostaje na poziomie otaczającej gleby. Rozstawy wynoszą około 45–55 cm, czyli około 4 rośliny na m². Podlewanie jest kluczowe w okresie kiełkowania i przed kwitnieniem, latem roślina często przechodzi w stan spoczynku, a odporność na suszę jest raczej niska. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się wiosenną warstwą kompostu, ewentualnie nawozem organicznym o powolnym uwalnianiu składników odżywczych. Ściółka z liści lub kompostu poprawia strukturę gleby i chroni korzenie przed wahaniami temperatury. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu między -20 a -34 °C, największe ryzyko stanowi zimowe przemoczenie, zwłaszcza w ciężkich glebach. Dla początkujących praktyczne jest oznaczenie miejsca sadzenia, ponieważ po kwitnieniu część nadziemna znika, a korzeń nie lubi częstego przesadzania w praktyce. Cięcie wykonuje się po zażółceniu liści, kiedy usuwa się suchą nać. W doniczce ważna jest głębsza doniczka z warstwą drenażową i zimowe umieszczenie w osłoniętym miejscu bez przemoczenia. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i ślimaki, przy długotrwałej wilgoci grozi gnicie korzeni, szara pleśń lub plamistość.

Autor: Krystyna | Rewizja: 20.01. 2026