Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tessy' Saxifraga cortusifolia Dancing Pixies 'Tessy'

Opis szczegółowy produktu

Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tessy' - seria Dancing Pixies została wyhodowana jako grupa zwartych, niskich bylin o późnym kwitnieniu i różnych barwach kwiatów, a 'Tessy' reprezentuje typ kwitnący na różowo. Roślina tworzy niskie, gęste kępy. Rozeta liściowa osiąga zwykle 10–15 cm, a w okresie kwitnienia całkowita wysokość wynosi około 20–25 cm, czasem nawet 30 cm. Szerokość dorosłych roślin to przeważnie około 25–30 cm. Liście są okrągłe do sercowatych, dłoniasto klapowane, z wierzchu ciemnozielone do oliwkowych, często z delikatnym purpurowym odcieniem, od spodu wyraźniej wybarwione. Zebrane w zwarte rozety tworzą intensywnie wybarwiony kobierzec. Od późnego lata i przez całą jesień z kępy wyrastają cienkie, sztywne pędy z lekkimi wiechami drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w odcieniach różu do różowopurpurowego. W nasadzeniach płaskich kwiaty wyglądają jak delikatny różowy welon nad ciemniejszymi liśćmi. W warunkach Europy Środkowej roślina kwitnie zwykle od września do października, a w cieplejszych i osłoniętych miejscach kwitnienie może trwać aż do listopada. W późnym sezonie, gdy większość popularnych bylin już przekwita, stanowi cenne źródło nektaru dla pszczół i innych zapylaczy. W kompozycjach skalnica 'Tessy' dobrze komponuje się z wrzosami, paprociami, żurawkami, niskimi funkiami oraz trawami cieniolubnymi. Dzięki zwartym rozmiarom sprawdza się także w jesiennie obsadzonych misach, pojemnikach wiszących i mniejszych ogrodach miejskich, gdzie na ograniczonej przestrzeni pożądane jest długie jesienne kwitnienie. Jako podsadzenie pod krzewy ozdobne, na przykład klony lub rośliny zimozielone, tworzy w półcieniu delikatną, barwną warstwę.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w cienistych i półcienistych częściach ogrodu. Rośliny dobrze rozwijają się na osłoniętym stanowisku, bez ostrego słońca w południe, najlepiej po wschodniej lub północnej stronie budynków albo pod lekką osłoną drzew. Odpowiada im gleba próchniczna, żyzna, dobrze przepuszczalna, o równomiernej wilgotności i pH około 6–7,5. Gleba nie powinna przesychać ani być długotrwale przemoczona. Zaleca się warstwę drobnego żwiru lub ściółki z kompostu liściowego, która chroni korzenie przed wahaniami temperatury i pomaga utrzymać wilgoć. Sadzenie wykonuje się od marca do października, w chłodniejszych regionach raczej wiosną, w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m² przy pełnym pokryciu. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże do bylin z dodatkiem kompostu i drobnego żwiru, pojemnik z otworem odpływowym oraz regularne, ale umiarkowane podlewanie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy niewielka dawka nawozu organicznego lub kompostu. Mrozoodporność odpowiada mniej więcej krótkotrwałemu spadkowi temperatury do −10 °C. W gruncie w cieplejszych regionach Polski rośliny dobrze zimują pod lekkim okryciem z gałązek iglastych lub liści. W pojemnikach i na wyżej położonych terenach zaleca się zabezpieczyć pojemniki na zimę lub przenieść je do chłodnego, niezamarzającego pomieszczenia. Po przekwitnięciu można wyciąć przekwitłe kwiatostany i pozostawić rozety liściowe, które zachowują walory dekoracyjne aż do zimy. Spośród chorób i szkodników pojawiają się mszyce, ślimaki, a przede wszystkim larwy opuchlaków, którym sprzyjają wilgotniejsze, zacienione stanowiska. Przy długotrwałym przemoczeniu grozi szara pleśń. Ogólnie jest to wolno rosnący, niewymagający gatunek, pod warunkiem zapewnienia cienistego stanowiska, próchnicznej gleby i ochrony w najzimniejszych okresach.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025