Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Thea' Saxifraga cortusifolia Dancing Pixies 'Thea'

Opis szczegółowy produktu

Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Thea' - elegancka odmiana, która należy do rodziny skalnicowatych i wywodzi się od gatunków rosnących w wilgotnych, próchnicznych lasach Azji Wschodniej, zwłaszcza Japonii i Chin, gdzie występują na zacienionych skałach i zboczach. Seria Dancing Pixies powstała w Niemczech około 2020 roku jako grupa około dwudziestu kompaktowych odmian kwitnących jesienią, których nazwy są imionami żeńskimi zaczynającymi się na literę T. 'Thea' reprezentuje typ biały o czysto białych, pięciokrotnych, gwiaździstych kwiatach z żółtym środkiem, które pojawiają się od września do października, a w łagodnych warunkach nawet dłużej. Roślina tworzy niskie, gęste rozety ciemnozielonych do oliwkowozielonych, płytko klapowanych liści, często z delikatnym purpurowym odcieniem na spodniej stronie. Rozeta liściowa ma zwykle 10–15 cm, w okresie kwitnienia pędy unoszą kwiatostany na wysokość około 20–25 cm, a szerokość dorosłej kępy wynosi 25–30 cm. Kwiaty wyrastają w ażurowych wiechach ponad liśćmi i tworzą w półcieniu delikatny biały welon. Jesienią stanowią dodatkowe źródło nektaru dla drobnych zapylaczy. W kompozycjach odmiana sprawdza się jako podsadzenie pod klonami i zimozielonymi krzewami, w towarzystwie paproci, żurawek, funkii lub traw cieniolubnych, a także w jesiennych pojemnikach na tarasach.

Uprawa:  Preferuje stanowiska w cienistych i półcienistych częściach ogrodu. Rośliny dobrze rosną w osłoniętym miejscu, bez ostrego słońca w południe, najlepiej po wschodniej lub północnej stronie budynków albo pod lekką osłoną drzew. Odpowiada im gleba próchniczna, żyzna, dobrze przepuszczalna, o równomiernej wilgotności i pH około 6–7,5. Gleba nie powinna przesychać ani być długotrwale przemoczona, korzystna jest warstwa drobnego żwiru lub ściółki z ziemi liściowej, która chroni korzenie przed wahaniami temperatury i pomaga utrzymać wilgoć. Sadzenie wykonuje się od marca do października, w chłodniejszych regionach raczej wiosną, w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m² przy pełnym pokryciu. Do uprawy w pojemnikach zaleca się dobrej jakości podłoże do bylin z dodatkiem kompostu i drobnego żwiru, pojemnik z otworem odpływowym oraz regularne, lecz umiarkowane podlewanie. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy mniejsza dawka nawozu organicznego lub kompostu. Mrozoodporność odpowiada mniej więcej krótkotrwałemu spadkowi temperatury do −10 °C, w gruncie w cieplejszych regionach Polski rośliny dobrze zimują pod lekkim okryciem z gałązek iglastych lub liści. W pojemnikach i na terenach wyżej położonych zaleca się zabezpieczenie pojemników na zimę lub przeniesienie ich do chłodnego, niezamarzającego pomieszczenia. Po przekwitnieniu można wyciąć przekwitłe kwiatostany i pozostawić rozety liściowe, które zachowują walory dekoracyjne aż do zimy. Spośród chorób i szkodników pojawiają się mszyce, ślimaki, a przede wszystkim larwy opuchlaków, którym sprzyjają wilgotniejsze, zacienione stanowiska, przy długotrwałym przemoczeniu grozi szara pleśń. Ogólnie jest to wolno rosnący, niewymagający gatunek, pod warunkiem zapewnienia cienistego stanowiska, próchnicznej gleby i ochrony zimowej w najchłodniejszych okresach.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025