Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tonya' Saxifraga cortusifolia Dancing Pixies 'Tonya'

Opis szczegółowy produktu

Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tonya' - gatunek pochodzi z górskich rejonów południowej i środkowej Japonii oraz z wyspy Czedżu, gdzie rośnie na wilgotnych, zacienionych skałach i wzdłuż potoków. Odmiana 'Tonya' tworzy gęste, kępiaste skupiska, które w czasie kwitnienia osiągają około 20–25 cm wysokości i 30–35 cm szerokości. Z przyziemnych rozet wyrastają okrągłe do dłoniasto klapowanych liście o średnicy około 5–8 cm, ciemnozielone do oliwkowych, z winnym odcieniem na obrzeżu. Ulistnienie jest półzimozielone i przez większą część roku tworzy w półcieniu niski kobierzec. Od września do listopada nad liśćmi wznoszą się delikatne, czerwonawe łodygi z wiechami gwiazdkowatych kwiatów. Kwiaty są jasno- do średnioróżowych z żółtym środkiem, a ich dolny płatek jest wyraźnie wydłużony, co jest typowe dla tego gatunku. W nasadzeniach powierzchniowych tworzą nad ciemnymi liśćmi lekki różowy welon i dostarczają późnego nektaru pszczołom oraz innym zapylaczom. W kompozycjach ogrodowych odmiana 'Tonya' sprawdza się jako podszyt pod krzewami, na cienistym obrzeżu ogrodu skalnego, na wrzosowiskach oraz w pojemnikach na balkonie lub tarasie, gdzie towarzyszy wrzosom, paprociom, bergeniom, funkiom i cieniolubnym trawom, przedłużając sezon barw i faktur.

Uprawa:  Preferuje stanowiska cieniste i półcieniste. Rośliny najlepiej rosną w osłoniętym miejscu, bez ostrego słońca w południe, najlepiej po wschodniej lub północnej stronie budynków albo pod lekką osłoną drzew. Odpowiada im gleba próchniczna, żyzna, dobrze przepuszczalna, o równomiernej wilgotności i pH około 6–7,5. Podłoże nie powinno przesychać ani być długotrwale przemoczone, korzystna jest warstwa drobnego żwiru lub ściółki z kompostu liściowego, która chroni korzenie przed wahaniami temperatury i pomaga utrzymać wilgoć. Sadzenie prowadzi się od marca do października, w chłodniejszych rejonach raczej wiosną, w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m² przy pełnym pokryciu. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże do bylin z dodatkiem kompostu i drobnego żwiru, pojemnik z otworem odpływowym oraz regularne, ale umiarkowane podlewanie. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy niewielka dawka nawozu organicznego lub kompostu. Mrozoodporność odpowiada mniej więcej krótkotrwałym spadkom temperatury do −10 °C, w gruncie w cieplejszych rejonach Polski rośliny dobrze zimują pod lekkim okryciem z gałązek iglastych lub liści. W pojemnikach i na wyżej położonych terenach zaleca się zabezpieczyć pojemniki na zimę lub przenieść je do chłodnego, wolnego od mrozu pomieszczenia. Po kwitnieniu przekwitłe kwiatostany można przyciąć, pozostawiając rozety liściowe, które zachowują walory dekoracyjne aż do zimy. Spośród chorób i szkodników pojawiają się mszyce, ślimaki, a przede wszystkim larwy opuchlaków, którym sprzyjają wilgotniejsze, zacienione stanowiska, przy długotrwałym przemoczeniu grozi szara pleśń. Ogólnie jest to wolno rosnący, mało wymagający gatunek, o ile zapewni się mu cieniste stanowisko, próchniczną glebę i ochronę w najzimniejszym okresie.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025