Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Trina' Saxifraga cortusifolia Dancing Pixies 'Trina'

Opis szczegółowy produktu

Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Trina' - gatunek wytwarza przyziemne rozety okrągłych do dłoniasto klapowanych liści. U odmiany 'Trina' wyrastają z nich niskie, gęste kępy, które w warunkach Europy Środkowej osiągają w czasie kwitnienia wysokość około 20–25 cm i szerokość około 30–40 cm. Liście są ciemnozielone do zielonopurpurowych, okrągłe i płytko klapowane, z drobno ząbkowanym brzegiem. Przez większą część roku tworzą kobierzec w półcieniu. Od późnego lata, najczęściej od września do listopada, nad rozetą liściową wznoszą się delikatne, czerwonawe pędy z luźnymi wiechami gwiaździstych kwiatów. Kwiaty są pośrodku niemal białe, z różowym do intensywnie różowego obrzeżeniem płatków. Jeden lub dwa płatki są zwykle wyraźnie wydłużone i niesymetrycznie wystają z kwiatu, co jest typowe dla serii Dancing Pixies. W nasadzeniach powierzchniowych kwiaty tworzą lekki, jasny welon nad ciemnymi liśćmi. Dostarczają późnego nektaru pszczołom i innym zapylaczom w czasie, gdy większość bylin już przekwitła. Gatunek Saxifraga cortusifolia nie jest wymieniany jako trujący ani jako powszechnie jadalna roślina. Odmiany serii Dancing Pixies, w tym 'Trina', uprawia się w ogrodach wyłącznie ze względu na ozdobne liście i kwiaty. 'Trina' dobrze sprawdza się w podszycie pod krzewami, na cienistym obrzeżu ogrodów skalnych, w ogrodach wrzosowiskowych i leśnych, a także w pojemnikach na balkonie czy tarasie. Towarzyszy tam wrzosom, paprociom, bergeniom, funkiom i cieniolubnym trawom, przedłużając sezon delikatnej struktury nasadzenia.

Uprawa:  Preferuje cieniste i półcieniste miejsca w ogrodzie. Rośliny najlepiej rosną w osłoniętym stanowisku, bez ostrego słońca w południe, najlepiej po wschodniej lub północnej stronie budynków albo pod lekką osłoną drzew. Odpowiada im gleba próchniczna, żyzna, dobrze przepuszczalna i równomiernie wilgotna, o pH około 6–7,5. Gleba nie powinna przesychać ani być długotrwale przemoczona. Zaleca się warstwę drobnego żwiru lub ściółki z kompostu liściowego, która chroni korzenie przed wahaniami temperatury i pomaga utrzymać wilgoć. Sadzenie wykonuje się od marca do października, w chłodniejszych rejonach raczej wiosną, w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m² przy pełnym pokryciu. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże do bylin z dodatkiem kompostu i drobnego żwiru, pojemnik z otworem odpływowym oraz regularne, lecz umiarkowane podlewanie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy niewielka dawka nawozu organicznego lub kompostu. Mrozoodporność odpowiada mniej więcej krótkotrwałym spadkom temperatury do −10 °C. W gruncie, w cieplejszych rejonach Polski, rośliny dobrze zimują pod lekkim okryciem z gałązek iglastych lub liści. W pojemnikach i w wyżej położonych rejonach zaleca się zabezpieczenie pojemników na zimę lub przeniesienie ich do chłodnego, wolnego od mrozu pomieszczenia. Po kwitnieniu można wyciąć przekwitłe kwiatostany, pozostawiając rozety liściowe, które pozostają dekoracyjne aż do zimy. Spośród chorób i szkodników pojawiają się mszyce, ślimaki, a przede wszystkim larwy opuchlaków, którym sprzyjają wilgotniejsze, zacienione stanowiska. Przy długotrwałym przemoczeniu grozi szara pleśń. Ogólnie jest to wolno rosnący, niewymagający gatunek, pod warunkiem zapewnienia cienistego stanowiska, próchnicznej gleby i ochrony w najzimniejszych okresach.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025