Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tweeny' Saxifraga cortusifolia Dancing Pixies 'Tweeny'

Opis szczegółowy produktu

Skalnica cortusifolia Dancing Pixies 'Tweeny' - odmiana wywodzi się z gatunku pochodzącego z wilgotnych, zacienionych skał Azji Wschodniej, gdzie rośnie w klimacie górskim na chłodnych, próchnicznych glebach. W naszych warunkach klimatycznych 'Tweeny' tworzy niskie, zwarte kępy o wysokości w czasie kwitnienia około 20–25 cm i szerokości 30–40 cm. Z przyziemnych rozet wyrastają okrągławe do dłoniasto klapowanych liście, ciemnozielone i błyszczące, o delikatnie ząbkowanym brzegu, które przez większą część roku tworzą w półcieniu soczyście zielony kobierzec. Od października do listopada, a przy łagodnej zimie nieco dłużej, nad liśćmi pojawiają się smukłe, lekko czerwonawe pędy z luźnymi wiechami kwiatów. Kwiaty są kremowobiałe do niemal czysto białych, o pełnych, szerszych płatkach wyraźnie kontrastujących z ciemnym listowiem, a z bliska widać pręciki o ciemniejszych końcówkach. W większej grupie kwiatostany przypominają delikatną, jasną zasłonę, a jednocześnie dostarczają późnego pożytku pszczołom i innym zapylaczom w okresie, gdy większość bylin już przekwita. Gatunek wyjściowy Saxifraga cortusifolia nie jest opisywany ani jako trujący, ani jako roślina jadalna, dlatego ozdobne odmiany z serii Dancing Pixies, w tym 'Tweeny', wykorzystuje się wyłącznie ze względu na efektowne listowie i jesienne kwiaty. 'Tweeny' dobrze komponuje się w leśnych i wrzosowiskowych zakątkach, w podszycie pod krzewami, na cienistych obrzeżach ogrodów skalnych oraz w jesiennych pojemnikach na balkonie lub tarasie, gdzie subtelnie towarzyszy wrzosom, paprociom, bergeniom, funkiom, turzycom i innym bylinom cieniolubnym.

Uprawa:  Preferuje cieniste i półcieniste partie ogrodu. Rośliny dobrze rosną na osłoniętym stanowisku bez ostrego słońca w południe, najlepiej po wschodniej lub północnej stronie budynków albo pod lekką osłoną drzew. Odpowiada im gleba próchniczna, żyzna, dobrze przepuszczalna, o równomiernej wilgotności i pH około 6–7,5. Gleba nie powinna przesychać ani być długotrwale przemoczona, korzystna jest warstwa drobnego żwiru lub ściółki z kompostu liściowego, która chroni korzenie przed wahaniami temperatur i pomaga utrzymać wilgoć. Sadzenie przeprowadza się od marca do października, w chłodniejszych rejonach raczej wiosną, w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m² przy pełnym pokryciu. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże do bylin z dodatkiem kompostu i drobnego żwiru, pojemnik z otworem odpływowym oraz regularne, lecz umiarkowane podlewanie. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy niewielka dawka nawozu organicznego lub kompostu. Mrozoodporność odpowiada mniej więcej krótkotrwałemu spadkowi temperatury do −10 °C, w gruncie w cieplejszych regionach Polski rośliny dobrze zimują pod lekkim okryciem z gałązek iglaków lub liści. W pojemnikach i w wyżej położonych rejonach zaleca się zabezpieczyć pojemniki na zimę lub przenieść je do chłodnego, niezamarzającego pomieszczenia. Po przekwitnięciu można wyciąć przekwitłe kwiatostany i pozostawić rozety liściowe, które zachowują walory ozdobne aż do zimy. Spośród chorób i szkodników pojawiają się mszyce, ślimaki, a przede wszystkim larwy opuchlaków, którym sprzyjają wilgotniejsze, zacienione stanowiska, a przy długotrwałym przemoczeniu grozi szara pleśń. Ogólnie jest to wolno rosnący, niewymagający gatunek, o ile zapewni się mu cieniste stanowisko, próchniczną glebę i ochronę zimową w najzimniejszych okresach.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025