Śliwa japońska 'Jamaica' - pojemnik Prunus salicina 'Jamaica'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa japońska 'Jamaica' – pochodzi oryginalnie z Azji Wschodniej, przede wszystkim z obszaru Chin, skąd w wyniku uprawy rozprzestrzeniła się do Japonii, a następnie do innych części świata. Odmiana ta jest oferowana w europejskim ogrodnictwie jako produktywna śliwa japońska, odpowiednia przede wszystkim do regionów ciepłych i umiarkowanie ciepłych. Drzewo tworzy koronę od pionowej po szeroko rozłożystą, a w zależności od zastosowanej podkładki i sposobu cięcia może osiągnąć różną wielkość końcową. Liście są podłużnie eliptyczne aż do lancetowatych, zielone i delikatnie piłkowane na brzegach. Kwitnienie następuje wczesną wiosną, zazwyczaj w kwietniu, przed lub równocześnie z rozwijaniem się liści. Poszczególne kwiaty są białe i stanowią źródło pyłku oraz nektaru dla wczesnych gatunków owadów zapylających. W przypadku śliw japońskich należy pamiętać, że poszczególne odmiany znacznie różnią się zdolnością do zapylania, dlatego dla zapewnienia niezawodnego owocowania warto sprawdzić kompatybilność z inną śliwą japońską kwitnącą w tym samym czasie. Owoce są symetryczne i wyrównane pod względem wielkości. Skórka ma barwę od czerwono-różowej do różowo-czerwonej, a podobny odcień występuje również w miąższu. Jest on soczysty, aromatyczny i ma smak od winnego po słodko-kwaśny. Pestka lekko przylega do miąższu. Owoce nadają się przede wszystkim do bezpośredniej konsumpcji, ale można je również wykorzystać do sałatek owocowych, deserów, dżemów lub kompotów. W warunkach greckich dojrzewają w lipcu, natomiast w naszych warunkach, w zależności od pogody, zazwyczaj około miesiąc później, czyli w sierpniu. Przy późniejszym dojrzewaniu zbiory mogą trwać aż do początku września. Owoce po zbiorach nie są przeznaczone do długotrwałego przechowywania w zwykłych warunkach domowych, dlatego warto planować ich wykorzystanie na bieżąco. W ogrodzie idealnie sprawdzi się w ciepłych nasadzeniach owocowych. Części nadziemne nie posiadają cierni.

Uprawa: Preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleb z wystarczającą ilością próchnicy, dobrą przepuszczalnością i zdolnością do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalna jest reakcja gleby obojętna do lekko zasadowej. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, chronione przed silnymi zimnymi wiatrami. Sadzenie jest wskazane od wiosny do jesieni i należy zapewnić odpowiednią przestrzeń dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu wielu drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne szczególnie po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej w formie kompostu lub zbilansowanych nawozów o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorach, kiedy korona jest przerzedzana, usuwa się zagęszczające, suche lub chore gałęzie i wspiera się odnowę owoconośnych pędów, przy czym silne cięcie zimowe nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są najczęściej mrozoodporne, u młodych drzewek należy jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzęta.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Nicol | Aktualizacja: 30.07.2026