Śliwa wczesna 'Cunera' Prunus incisa 'Cunera'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa wiśniowa 'Cunera' - ozdobny, zrzucający liście, kultywar śliwy wiśniowej, pochodzący z Japonii. Wyróżnia się przede wszystkim bogatym, wczesnowiosennym kwitnieniem, delikatną strukturą korony i wyrazistym jesiennym przebarwieniem liści. Rośnie wolno do średnio szybko, w młodości głównie pionowo, później korona rozszerza się i przybiera zaokrąglony lub szeroko rozłożysty kształt. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga około 1,5–2,5 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości, w starszym wieku może być nieco większa w sprzyjających warunkach. Liście są naprzemianległe, jajowate do eliptycznych, o długości około 3–6 cm, z wyraźnie piłkowanym do ostro ząbkowanego brzegu i zaostrzonym wierzchołkiem. Po wyrośnięciu mają jasnozielony kolor, latem są średnio do ciemnozielonych. Jesienią intensywnie przebarwiają się na żółto, pomarańczowo do intensywnie czerwonych odcieni. Kwitnie bardzo wcześnie, najczęściej w marcu do kwietnia, zazwyczaj przed rozwojem liści lub jednocześnie z ich początkiem. Kwiaty są drobne, o średnicy około 1,5–2,5 cm, pięciopłatkowe i wyrastają pojedynczo lub po kilka sztuk na krótkich pędach. Pąki kwiatowe są różowe do jasno różowych, podczas gdy otwarte kwiaty są jasno różowe do prawie białych z delikatnym różowym odcieniem. W środku wyróżniają się żółte pręciki. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się drobne, kuliste do jajowatych pestkowce, które podczas dojrzewania przybierają ciemnoczerwone do purpurowo-czarnych odcieni. Owoce są małe, a ich znaczenie jest przede wszystkim dekoracyjne, nie owocowe. Jest dobrze mrozoodporna, do około −25 aż −28 °C. Ze względu na bardzo wczesne kwitnienie, otwarte kwiaty mogą przemarzać podczas silniejszych późnych mrozów, jednak sama roślina lepiej znosi mrozy zimowe.

Uprawa: Wymagają pełnego słońca, gdzie najlepiej kwitną, a u form czerwienolistnych najlepiej wybarwiają się liście. Półcień znoszą, ale może wpłynąć na intensywność wybarwienia i ilość kwiatów. Gleba powinna być dobrze przepuszczalna, próchnicza, lekka do średnio ciężkiej, najlepiej o pH 6,0–7,5. Najgorsze są stale mokre, zimne gleby, które mogą prowadzić do gnicia korzeni. Ściółkowanie pomaga utrzymać wilgoć i chroni płytkie korzenie. Śliwy są stosunkowo odporne na suszę i po ukorzenieniu nie wymagają częstego podlewania. W pierwszych latach jednak regularne nawadnianie wspomoże dobre przyjęcie się rośliny. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane — wiosenna dawka kompostu lub naturalnego nawozu. Nadmierne nawożenie azotem nie jest zalecane. Mrozoodporność jest bardzo dobra, zazwyczaj –20 do –25 °C. Największe ryzyko stanowią późne wiosenne przymrozki, ponieważ śliwy kwitną bardzo wcześnie i kwiaty mogą przemarznąć. Drzewa są generalnie odporne na choroby, ale w deszczowych latach może pojawić się szara pleśń lub plamistość liści. Szkodniki pojawiają się tylko wyjątkowo, często mszyce na młodych pędach. Cięcie wykonuje się oszczędnie — zazwyczaj po kwitnieniu lub pod koniec zimy. Usuwa się suche, uszkodzone lub zagęszczające gałęzie. Śliwy ozdobne pięknie wyglądają w naturalnym kształcie, dlatego tnie się je jak najmniej. Dobrze znoszą również łagodne formowanie.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Kamila | Revizja: 11. 9. 2026