Słonecznica 'Fire Spinner' Delosperma 'Fire Spinner'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica 'Fire Spinner' - należy do rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae) i w ogrodzie zachowuje się jak niska, sucholubna roślina skalna o wąskich, sukulentowych liściach. Rodzaj Delosperma pochodzi głównie z południowej Afryki, a współczesne odmiany ogrodowe powstają w drodze selekcji i krzyżowania gatunków w celu uzyskania większej mrozoodporności i długiego kwitnienia. Roślina rośnie płożąco i szybko pokrywa powierzchnię, dlatego nadaje się jako bylina okrywowa na rabaty żwirowe, do ogrodów skalnych, między kamienie, na obrzeża ścieżek i do pojemników. Tworzy poduchy o wysokości zwykle 5–8 cm, a w pełni rozwinięta rozrasta się na szerokość ok. 30–45 cm, zależnie od gleby i wilgotności. Kwiaty mają wyraziste dwubarwne, a nawet trójbarwne ubarwienie w odcieniach pomarańczu i purpury z fioletowym środkiem, ich średnica wynosi 4–5 cm. W naszych warunkach klimatycznych kwitnie najczęściej od maja do lipca, w ciepłe lato pojedyncze kwiaty pojawiają się także w sierpniu, a czasem aż do września. Kwiaty otwierają się przy słonecznej pogodzie i dostarczają pyłku oraz nektaru pszczołom i drobnym zapylaczom. Po przekwitnieniu nie tworzy szpecących owostanów, główną ozdobą pozostaje barwna mozaika kwiatów nad szarozielonym kobiercem liści, który jesienią może przebarwiać się na winne odcienie, a w łagodne zimy pozostaje częściowo zimozielony. Nie jest wymagająca w uprawie i jest w pełni mrozoodporna.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie po deszczu kępa szybko obsycha. Najlepiej rozwija się w ubogiej, piaszczystej lub żwirowej glebie z bardzo dobrym drenażem, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi ok. 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza niewielka dawka wolno działającego nawozu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie tkanek. Cięcie nie jest konieczne, wiosną zwykle usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu szyjki korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi ok. -22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego czasem stosuje się tymczasowe przykrycie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby kępy szybko się zwarły, sadzi się je w rozstawie 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że ziemia powinna być raczej kamienista niż próchniczna i między podlewaniami wyraźnie przesychać. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości. Roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.01. 2026