Słonecznica 'Fire Spinner' - Delosperma 'Fire Spinner' Delosperma 'Fire Spinner'

Opis szczegółowy produktu

Lodonium 'Fire Spinner' - należy do rodziny Aizoaceae i w ogrodzie zachowuje się jak niska, sucholubna roślina skalna z sukulentnymi, wąskimi liśćmi. Rodzaj Delosperma pochodzi głównie z południowej Afryki, a obecne odmiany ogrodowe powstają w wyniku selekcji i krzyżowania gatunków w celu uzyskania większej mrozoodporności i długiego kwitnienia. Wzrost jest płożący i szybko pokrywa powierzchnię, dlatego nadaje się jako bylina okrywowa na rabaty żwirowe, skalniaki, między kamienie, na obrzeża chodników i do pojemników. Tworzy poduszki o wysokości zazwyczaj 5–8 cm, a w dorosłości rozrasta się do szerokości około 30–45 cm, w zależności od gleby i wilgotności. Kwiaty mają wyraziste dwukolorowe lub trójkolorowe ubarwienie w odcieniach pomarańczowego i purpurowego z fioletowym środkiem, średnica wynosi zazwyczaj 4–5 cm. W naszych warunkach kwitnie najczęściej od maja do lipca, podczas ciepłego lata pojedynczymi kwiatami kwitnie również w sierpniu, czasem aż do września. Kwiaty otwierają się przy słonecznej pogodzie i dostarczają pyłku oraz nektaru dla pszczół i drobnych zapylaczy. Po przekwitnięciu nie tworzy uciążliwych owocostanów, główną ozdobą pozostaje barwna mozaika kwiatów nad szarozielonym dywanem liści, który jesienią może przechodzić w bordowe tony, a w łagodne zimy pozostaje częściowo zimozielony. Nie jest wymagający w uprawie i jest w pełni mrozoodporny.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniu lub na południowym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Najlepiej rośnie w ubogiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z dobrą drenażem, w cięższych glinach sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,0–7,5. Podlewanie bywa po ukorzenieniu jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmierne zawilgocenie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niska dawka wolno rozpuszczalnego nawozu dla roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną zazwyczaj usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poduszeczka ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zanieczyszczenie liści i wspomaga osuszanie u szyjki korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie mieści się w przybliżeniu w zakresie około -22 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i zimowej wilgotności, dlatego czasami stosuje się tymczasowe okrycie przed długotrwałym deszczem. Szybkie zagęszczenie roślinności wymaga odstępów 20–25 cm. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Dla początkujących niezawodną zasadą jest, że ziemia powinna być bardziej kamienista niż próchniczna i wyraźnie przesychać między podlewaniami. Szkodniki, które mogą się pojawić, to mszyce i wełnowce, przy nieodpowiedniej wilgotności zwłaszcza zgnilizny i plamistości; roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długo mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.01. 2026