Słonecznica 'Kupferstern' Delosperma 'Kupferstern'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica 'Kupferstern' - niska, kobiercowo rosnąca bylina z rodziny przypołudnikowatych (Aizoaceae), pochodząca z Afryki Południowej, gdzie słonecznice zasiedlają słoneczne, kamieniste zbocza z szybkim odpływem wody. Tworzy gęstą darń ze skróconych, soczystych liści o barwie szarozielonej do zielonej, która pozostaje przeważnie zimozielona. Latem, od czerwca do września, pojawiają się wyraziste, stokrotkowate koszyczki o średnicy około 4–5 cm w miedzianopomarańczowych odcieniach z żółtym środkiem. Odmiana osiąga wysokość około 10 cm i szerokość około 30–50 cm. Kwiaty otwierają się głównie przy pogodnej aurze i w pełnym słońcu, wieczorem i przy zachmurzeniu się zamykają, a ich zapach jest mało wyczuwalny. Roślina jest miododajna i chętnie odwiedzana przez pszczoły. Owocem jest torebka, która otwiera się po zwilżeniu i uwalnia nasiona. Zastosowanie jest szerokie, na przykład na suchych skalniakach, rabatach żwirowych, obrzeżach ścieżek, skarpach i w kamiennych korytach, gdzie sprawdza się także jako niski akcent okrywowy, dobrze komponujący się z rozchodnikami, rojnikami, smagliczkami i macierzankami. Efektownie prezentuje się również w grupowych nasadzeniach z innymi słonecznicami. Jest mało wymagająca w uprawie i wnosi kolor oraz ciekawy wygląd do każdego ogrodu. 

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i o ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie darń po deszczu szybko obsycha. Najlepiej rozwija się w ubogiej, piaszczystej do żwirowej glebie o bardzo dobrym drenażu, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wilgoci prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza niewielka dawka wolno działającego nawozu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poduszka ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dobrze wyrośniętych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego niekiedy stosuje się tymczasowe zadaszenie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby darń szybko się zwarła, zachowuje się rozstawę 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że ziemia powinna być raczej kamienista niż próchniczna i między podlewaniami musi wyraźnie przeschnąć. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026