Słonecznica 'Thabana' - Delosperma basuticum 'Thabana' Delosperma basuticum 'Thabana'

Opis szczegółowy produktu

Roślina z rodziny Aizoaceae 'Thabana' - wiecznie zielona sukulentna bylina z rodziny przylaszczkowatych (Aizoaceae), pochodząca z wysokich terenów Afryki Południowej. Oznaczenie 'Thabana' odnosi się do lokalizacji w Górach Smoczych, gdzie rośliny rosną w kamienistych szczelinach z szybkim odpływem wody. W ogrodzie tworzy przyziemne poduszki o szerokości około 20–40 cm i wysokości zazwyczaj 3–10 cm. Mięsiste liście są krótkie, zazwyczaj 1–2 cm długości, gładkie i bez kolców. Od maja do sierpnia na krótkich łodyżkach pojawiają się żółte kwiaty z jaśniejszym środkiem, kwiatostany mają średnicę około 3–5 cm i otwierają się głównie w pełnym słońcu. Roślina jest przyjazna dla pszczół. Dzięki niewielkiej wysokości sprawdza się jako wypełnienie między kamieniami, na obrzeżach żwirowych rabat, w korytach, na ogrodach dachowych i w pojemnikach, gdzie wyróżnia się w połączeniu z rozchodnikami, rojnikami i drobnymi macierzankami. Nie jest wymagający w uprawie i jest w pełni mrozoodporny. Naprawdę piękny element do ogrodów, dodaje koloru i ciekawego wyglądu każdemu ogrodowi.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniu lub na południowym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Najlepiej rośnie w ubogiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z dobrą drenażem, w cięższych glinach sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,0–7,5. Podlewanie bywa po ukorzenieniu jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmierne zawilgocenie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niska dawka wolno rozpuszczalnego nawozu dla roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną zazwyczaj usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poduszeczka ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zanieczyszczenie liści i wspomaga osuszanie u szyjki korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie mieści się w przybliżeniu w zakresie około -22 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i zimowej wilgotności, dlatego czasami stosuje się tymczasowe okrycie przed długotrwałym deszczem. Szybkie zagęszczenie roślinności wymaga odstępów 20–25 cm. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Dla początkujących niezawodną zasadą jest, że ziemia powinna być bardziej kamienista niż próchniczna i wyraźnie przesychać między podlewaniami. Szkodniki, które mogą się pojawić, to mszyce i wełnowce, przy nieodpowiedniej wilgotności zwłaszcza zgnilizny i plamistości; roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długo mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026