Słonecznica 'Thabana' Delosperma basuticum 'Thabana'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica 'Thabana' - zimozielona sukulentowa bylina z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae), pochodząca z wysoko położonych terenów południowej Afryki. Nazwa 'Thabana' nawiązuje do miejsca w Górach Smoczych, gdzie rośliny rosną w kamienistych szczelinach z szybkim odpływem wody. W ogrodzie tworzy przylegające do podłoża poduchy o szerokości około 20–40 cm i wysokości zwykle 3–10 cm. Mięsiste liście są krótkie, przeważnie długości 1–2 cm, gładkie i bez kolców. Od maja do sierpnia na krótkich szypułkach pojawiają się żółte kwiaty z jaśniejszym środkiem, koszyczki mają około 3–5 cm średnicy i otwierają się głównie w pełnym słońcu. Roślina jest miododajna. Dzięki niewielkiej wysokości sprawdza się jako wypełnienie między kamieniami, na obrzeżach rabat żwirowych, w korytach, na dachach zielonych i w pojemnikach, gdzie pięknie prezentuje się w połączeniu z rozchodnikami, rojnikami i drobnymi macierzankami. Nie jest wymagająca w uprawie i jest w pełni mrozoodporna. To naprawdę piękny element ogrodu, który wnosi do każdego z nich kolor i ciekawy wygląd.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie po deszczu szybko obsycha. Najlepiej rozwija się w ubogiej, piaszczystej lub żwirowej glebie o bardzo dobrym drenażu, na ciężkich glinach sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wilgoci prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza niewielka dawka wolno działającego nawozu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja przesychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około −22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego czasem stosuje się tymczasowe przykrycie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby nasadzenie szybko się zwarło, stosuje się rozstawę 20–25 cm. W pojemniku używa się mineralnego podłoża do kaktusów i sukulentów, warstwy drenażowej oraz zimowania w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że podłoże ma być raczej kamieniste niż próchniczne i między podlewaniami powinno wyraźnie przeschnąć. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności głównie zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026