Słonecznica 'White Nugget' Delosperma basuticum 'White Nugget'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica 'White Nugget' - niska sukulentowa bylina z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae), wywodząca się od górskich słonecznic z południowej Afryki i Lesotho, gdzie rosną na kamienistych, szybko przesychających stanowiskach. W niektórych europejskich katalogach podawana jest także jako Delosperma congestum 'White Nugget', dlatego w praktyce można spotkać obie nazwy. Roślina tworzy zwarte poduchy o wysokości około 5 cm, które stopniowo rozrastają się na szerokość około 20–30 cm i dobrze wypełniają szczeliny między kamieniami. Mięsiste liście są jasnozielone do jabłkowozielonych, w chłodnym okresie miejscami mogą przebarwiać się na brązowo. Od czerwca do sierpnia nad liśćmi pojawiają się koszyczki przypominające kwiaty złocienia, o średnicy 2–3 cm, z czysto białymi kwiatami języczkowymi i często lekko żółtawym środkiem. Kwiaty otwierają się głównie w słońcu, wieczorem się zamykają, zapach jest zwykle słaby, a roślina chętnie odwiedzana jest przez pszczoły. Owocem jest higrochastyczna torebka, która otwiera się pod wpływem wilgoci i uwalnia nasiona. W kompozycjach sprawdza się na rabatach żwirowych, suchych murkach i w korytkach, gdzie łączy się ją z rozchodnikami, rojnikami, smagliczkami, niskimi goździkami i delikatnymi trawami ozdobnymi. Efektownie wygląda także w nasadzeniach grupowych z innymi słonecznicami. 

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Wymaga ubogiej, piaszczystej do żwirowej gleby z wyraźnym drenażem, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się stanowisko podwyższone i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wilgoci prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie i dojrzewanie tkanek. Cięcie zwykle nie jest konieczne, wiosną usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się jedynie w ograniczonym zakresie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dobrze wykształconych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej szkodliwe jest połączenie mrozu z zimową wilgocią, dlatego czasem stosuje się tymczasowe zadaszenie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby rośliny szybko utworzyły zwarty kobierzec, sadzi się je w rozstawie 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że ziemia ma być raczej kamienista niż próchniczna i między podlewaniami powinna wyraźnie przeschnąć. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026