Słonecznica basuticum - Delosperma basuticum Delosperma basuticum

Opis szczegółowy produktu

Kosmatec basuticum - wiecznie zielona lub półwiecznie zielona, sukulentna bylina z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae). W naturze rośnie na kamienistych zboczach i skalnych wychodniach Lesotho oraz przyległych części Afryki Południowej, często na większych wysokościach z intensywnym słońcem i chłodnymi nocami. W ogrodzie tworzy niskie poduszki o wysokości około 7–10 cm i przy dobrych warunkach rozrasta się do szerokości około 15–30 cm. Poduszki są utworzone z krótkich, rozgałęzionych łodyg i mięsistych, igiełkowatych do prawie cylindrycznych liści gromadzących wodę, które w chłodzie mogą przybierać brązowe odcienie. Od czerwca do sierpnia nad ulistnieniem pojawiają się koszyczki o średnicy 2–4 cm, z wąskimi płatkami w żółtym odcieniu i jaśniejszym środkiem. Kwiaty otwierają się głównie podczas jasnej pogody i przy bezpośrednim słońcu, wieczorem i podczas zachmurzenia zamykają się, a zapach jest zazwyczaj niewyraźny. Roślina jest przyjazna dla pszczół. Owocem jest torebka, która po zwilżeniu otwiera się i uwalnia nasiona. Roślina sprawdza się jako skalniak okrywowy na żwirowych rabatach, w szczelinach murków i kamiennych koryt, gdzie stanowi uzupełnienie dla rozchodników, rojników, smagliczek i macierzanki. Zwróci uwagę również w nasadzeniach grupowych z innymi roślinami skalnymi. Nie jest wymagający w uprawie i wnosi kolor oraz ciekawy wygląd do każdego ogrodu.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniu lub na południowym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Najlepiej rośnie w ubogiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z dobrą drenażem, w cięższych glinach sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,0–7,5. Podlewanie bywa po ukorzenieniu jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmierne zawilgocenie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niska dawka wolno rozpuszczalnego nawozu dla roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną zazwyczaj usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poduszeczka ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zanieczyszczenie liści i wspomaga osuszanie u szyjki korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie mieści się w przybliżeniu w zakresie około -22 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i zimowej wilgotności, dlatego czasami stosuje się tymczasowe okrycie przed długotrwałym deszczem. Szybkie zagęszczenie roślinności wymaga odstępów 20–25 cm. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Dla początkujących niezawodną zasadą jest, że ziemia powinna być bardziej kamienista niż próchniczna i wyraźnie przesychać między podlewaniami. Szkodniki, które mogą się pojawić, to mszyce i wełnowce, przy nieodpowiedniej wilgotności zwłaszcza zgnilizny i plamistości; roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długo mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026