Słonecznica basuticum Delosperma basuticum

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica basuticum - zimozielona do półzimozielonej, sukulentna bylina z rodziny przypołudnikowatych (Aizoaceae). W naturze rośnie na kamienistych zboczach i wychodniach skalnych Lesotho oraz przyległych obszarów południowej Afryki, często na większych wysokościach, gdzie panuje intensywne słońce i chłodne noce. W ogrodzie tworzy niskie poduchy o wysokości około 7–10 cm i w dobrych warunkach rozrasta się na szerokość ok. 15–30 cm. Poduchy składają się z krótkich, rozgałęzionych pędów oraz mięsistych, równowąskich do niemal walcowatych liści magazynujących wodę, które w chłodzie mogą przebarwiać się na odcienie brązu. Od czerwca do sierpnia nad liśćmi pojawiają się koszyczki o średnicy 2–4 cm, z wąskimi, żółtymi płatkami języczkowymi i jaśniejszym środkiem. Kwiaty otwierają się głównie przy pogodnej aurze i bezpośrednim słońcu, wieczorem i przy zachmurzeniu zamykają się, a ich zapach jest mało wyczuwalny. Roślina jest miododajna. Owocem jest torebka, która otwiera się pod wpływem wilgoci i uwalnia nasiona. Roślina sprawdza się jako okrywowa bylina skalna na rabaty żwirowe, w szczelinach murków i w kamiennych korytach, gdzie dobrze komponuje się z rozchodnikami, rojnikami, smagliczkami i macierzankami. Efektownie wygląda także w grupowych nasadzeniach z innymi słonecznicami. Nie jest wymagająca w uprawie i wnosi kolor oraz ciekawy wygląd do każdego ogrodu. 

Uprawa:  Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie po deszczu szybko obsycha. Najlepiej rośnie w ubogiej, piaszczystej do żwirowej glebie z bardzo dobrym drenażem, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu dla roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie tkanek. Cięcie zwykle nie jest konieczne, wiosną usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego czasem stosuje się tymczasowe przykrycie chroniące przed długotrwałym deszczem. Dla szybkiego zwarcia nasadzenia zaleca się rozstawę 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że podłoże powinno być raczej kamieniste niż próchniczne i między podlewaniami wyraźnie przesychać. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026