Słonecznica Coopera 'Table Mountain' Delosperma cooperi 'Table Mountain'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica Coopera 'Table Mountain' - selekcja z rodzaju Delosperma, ceniona za wyrównany, niższy wzrost i długie letnie kwitnienie. Rodzaj Delosperma pochodzi z południowej Afryki, a odmiany ogrodowe hoduje się z myślą o większej odporności w strefie umiarkowanej. Odmiana tworzy niskie poduchy z sukulentowymi, wąskimi liśćmi, które w większości pozostają zimozielone, a zimą mogą lekko brązowieć. W pełni rozwoju osiąga około 8–10 cm wysokości i 35–45 cm szerokości, kępa jest zwarta i dobrze sprawdza się także w małych nasadzeniach lub na brzegu pojemników. Kwiaty są intensywnie różowe do purpurowych z żółtym środkiem, pojawiają się od czerwca do września, a czasem dłużej, zależnie od przebiegu lata. Otwierają się przy słonecznej pogodzie i są źródłem pokarmu dla pszczół i innych zapylaczy. W kompozycjach wygląda naturalnie na rabatach żwirowych z rozchodnikami, szałwiami, lawendą, niskimi trawami lub z roślinami cebulowymi, które wiosną wypełniają okres przed późniejszym kwitnieniem słonecznicy.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym, w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie rośliny szybko obsychają po deszczu. Najlepiej rozwija się w ubogiej, piaszczystej lub żwirowej glebie o bardzo dobrym drenażu, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wilgoci prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie tkanek. Cięcie nie jest konieczne, wiosną zazwyczaj usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego czasem stosuje się tymczasowe zadaszenie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby rośliny szybko się zwarły, sadzi się je w rozstawie 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada: ziemia powinna być raczej kamienista niż próchniczna i między podlewaniami wyraźnie przesychać. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności głównie zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.01. 2026