Słonecznica Coopera Lido 'Yellow with Eye' Delosperma cooperi Lido 'Yellow with Eye'

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica Coopera Lido 'Yellow with Eye' - niezwykle atrakcyjna, obficie kwitnąca sukulentowa bylina, która tworzy gęste, niskie kobierce i wnosi do ogrodu promienną letnią energię. Ta odmiana z serii Lido rośnie w zwartych, rozłożystych kępach i w wieku dojrzałym (łącznie z kwiatami) osiąga wysokość około 20 cm i szerokość około 25 cm. Charakteryzuje się mięsistymi, walcowatymi liśćmi w jasnozielonym kolorze, które skutecznie magazynują wodę i pozwalają jej bez trudu przetrwać nawet skrajne letnie susze. Dzięki płożącemu, okrywowemu charakterowi i minimalnym wymaganiom doskonale sprawdza się na rabatach skalnych, suchych skarpach, w szczelinach murków ogrodowych, na zielonych dachach oraz w korytach i pojemnikach na nasłonecznionych tarasach. Jej największą ozdobą są jaskrawożółte, przypominające stokrotki kwiaty z wyrazistym żółto-białym środkiem, pojawiające się w ogromnej liczbie od maja do września. Kwiaty mają średnicę 2–3 cm i jedwabisty połysk, dzięki któremu w pełnym słońcu dosłownie lśnią. Wyjątkową cechą słonecznic jest to, że ich kwiaty otwierają się w pełni tylko w słoneczne dni, a przy pochmurnej pogodzie i pod wieczór się zamykają. Kwiatostany są obfitym źródłem nektaru dla pszczół i motyli. Roślina świetnie komponuje się z innymi barwnymi odmianami, niskimi rozchodnikami, rojnikami i ozdobnymi kamieniami. Jako typowy przedstawiciel sukulentów południowoafrykańskich jest przystosowana do gorącego klimatu, wysoce odporna na suszę, a na właściwie dobranym stanowisku niezawodnie mrozoodporna.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie po deszczu szybko obsycha. Wymaga ubogiej, piaszczystej lub żwirowej gleby z bardzo dobrym drenażem, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się stanowisko podwyższone i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie i dojrzewanie tkanek. Cięcie zwykle nie jest konieczne, wiosną usuwa się jedynie przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby kobierzec ponownie się zagęścił. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się w ograniczonym zakresie. Rośliny w pojemnikach sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferowana jest wiosna. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej szkodliwe jest połączenie mrozu z zimową wilgocią, dlatego czasem stosuje się tymczasowe przykrycie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby nasadzenie szybko się zwarło, zaleca się rozstawę 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada: podłoże powinno być raczej kamieniste niż próchniczne i między podlewaniami wyraźnie przesychać. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości. Roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Lucie | Rewizja: 23.6. 2026