Słonecznica górska - Delosperma cf. alpinum Delosperma cf. alpinum

Opis szczegółowy produktu

Rośliny z rodziny lodniczkowatych - niska, zimozielona, sukulentna bylina z rodziny lodniczkowatych (Aizoaceae). Tworzy zwarte kępy drobnych rozet, które w wieku dorosłym osiągają około 2–7 cm wysokości i 15–20 cm szerokości. Mięsiste liście na pełnym słońcu przebarwiają się na czerwono-brązowo do purpurowego, w półcieniu pozostają bardziej zielone. Kwiaty są białe, drobne, najczęściej pojawiają się w maju i czerwcu, u niektórych nasadzeń powtarzają się również latem. Dzięki miniaturowemu wzrostowi sprawdza się w szczelinach kamieni, w suchych murkach, na ogrodach dachowych i w misach, gdzie dobrze uzupełnia rojnik, drobne rozchodniki i niskie trawy kępiaste. Pojedyncze koszyczki mają zaledwie kilka centymetrów i na bezpośrednim słońcu otwierają się w pełni, podczas gdy podczas deszczu pozostają bardziej zamknięte. Kwiaty zazwyczaj nie mają wyraźnego zapachu, ale dostarczają pyłku dla drobnych zapylaczy. Prezentuje się ciekawie również w nasadzeniach grupowych z innymi lodniczkowatymi, rozchodnikami i rojnikami.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniu lub na południowym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Najlepiej rośnie w ubogiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z dobrą drenażem, w cięższych glinach sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,0–7,5. Podlewanie bywa po ukorzenieniu jedynie uzupełniające podczas długotrwałej suszy, nadmierne zawilgocenie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niska dawka wolno rozpuszczalnego nawozu dla roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza dojrzewanie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, wiosną zazwyczaj usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poduszeczka ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zanieczyszczenie liści i wspomaga osuszanie u szyjki korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie mieści się w przybliżeniu w zakresie około -22 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i zimowej wilgotności, dlatego czasami stosuje się tymczasowe okrycie przed długotrwałym deszczem. Szybkie zagęszczenie roślinności wymaga odstępów 20–25 cm. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Dla początkujących niezawodną zasadą jest, że ziemia powinna być bardziej kamienista niż próchniczna i wyraźnie przesychać między podlewaniami. Szkodniki, które mogą się pojawić, to mszyce i wełnowce, przy nieodpowiedniej wilgotności zwłaszcza zgnilizny i plamistości; roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długo mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026