Słonecznica górska Delosperma cf. alpinum

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica górska - niska, zimozielona sukulentowa bylina z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae). Tworzy zwarty kobierzec drobnych rozet, które w wieku dojrzałym osiągają ok. 2–7 cm wysokości i 15–20 cm szerokości. Mięsiste liście w pełnym słońcu przebarwiają się na czerwonobrązowo aż purpurowo, w półcieniu pozostają bardziej zielone. Kwiaty są białe, drobne, pojawiają się najczęściej w maju i czerwcu, w niektórych nasadzeniach także powtórnie latem. Dzięki miniaturowemu pokrojowi znajduje zastosowanie w szczelinach między kamieniami, w suchych murkach, na dachach zielonych i w misach, gdzie dobrze uzupełnia rojniki, drobne rozchodniki i niskie kępowe trawy. Pojedyncze koszyczki mają zaledwie kilka centymetrów średnicy i w pełnym słońcu otwierają się całkowicie, natomiast podczas deszczu pozostają w dużej mierze zamknięte. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, ale dostarczają pyłku drobnym zapylaczom. Efektownie prezentuje się także w nasadzeniach grupowych z innymi słonecznicami, rozchodnikami i rojnikami.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w ciepłym mikroklimacie przy kamieniach lub na południowym zboczu, gdzie po deszczu szybko obsycha. Najlepiej udaje się w ubogiej, piaszczystej lub żwirowej glebie z bardzo dobrym drenażem, na cięższych glebach gliniastych sprawdza się podwyższone stanowisko i warstwa drenażowa. Odpowiednie pH wynosi ok. 6,0–7,5. Po ukorzenieniu podlewanie jest jedynie uzupełniające w czasie długotrwałej suszy, nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, zazwyczaj wystarcza niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu do roślin skalnych wiosną, nadmiar azotu pogarsza drewnienie tkanek. Cięcie nie jest konieczne, wiosną zwykle usuwa się przemarznięte i zaschnięte końce pędów, aby poducha ponownie się zagęściła. Ściółka z drobnego żwiru ogranicza zabrudzenie liści i sprzyja obsychaniu przy szyjce korzeniowej, ściółki organiczne stosuje się tylko w ograniczonym zakresie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność dojrzałych roślin w suchej, przepuszczalnej glebie wynosi około -22 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i zimowej wilgoci, dlatego czasem stosuje się tymczasowe zadaszenie chroniące przed długotrwałym deszczem. Aby rośliny szybko utworzyły zwarty kobierzec, sadzi się je w rozstawie 20–25 cm. W pojemniku stosuje się mineralne podłoże do kaktusów i sukulentów, warstwę drenażową oraz zimowanie w osłoniętym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących sprawdza się prosta zasada, że ziemia powinna być raczej kamienista niż próchniczna i między podlewaniami wyraźnie przeschnąć. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i czerwce, przy niewłaściwej wilgotności przede wszystkim zgnilizny i plamistości, roślina dobrze znosi suszę, ale nie toleruje długotrwale mokrego podłoża.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026