Słonecznica spalmanthoides - Delosperma spalmanthoides Delosperma spalmanthoides

Opis szczegółowy produktu

Delosperma sphalmanthoides - piękna sukulentna roślina skalna. W europejskim handlu często podawana również pod bliską nazwą Delosperma sphalmanthoides. Jest to drobny przedstawiciel rodziny pryszczyńcowatych (Aizoaceae) z górskich i kamienistych stanowisk południowej Afryki, gdzie rośnie jako niski dywan na glebach mineralnych z szybkim odpływem wody. Tworzy gęste, delikatnie sukulentne, cylindryczne liście w odcieniach szarozielonych do zielonych, które utrzymują roślinę przy ziemi. Wiecznie zielone poduszki o wysokości 2–5 cm, które stopniowo rozrastają się do około 15–30 cm. Kwitnienie pojawia się wcześnie w sezonie, najczęściej od marca do maja, latem może wypuszczać kolejne kwiaty aż do sierpnia. Pojedyncze kwiaty są drobne, różowe do purpurowo-różowych z żółtym środkiem i otwierają się głównie przy słonecznej pogodzie. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako wypełnienie szczelin kamieni, do alpinariów, na rabaty żwirowe i do mis, gdzie wyróżnia się detal liści i niska tekstura. Zwróci uwagę również w nasadzeniach grupowych z innymi roślinami skalnymi. Nie jest wymagający w uprawie i wnosi kolor i niepowtarzalny wygląd do każdego ogrodu.

Uprawa: Najodpowiedniejsze jest pełne słońce i osłonięty, ciepły mikroklimat, na przykład na południowym murku lub na podwyższonej rabacie. Gleba jest idealnie bardzo przepuszczalna, piaszczysta do żwirowatej, z warstwą drenażową i o pH około 6,0–8,0. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Podlewanie jest konieczne głównie po posadzeniu i podczas ekstremalnej suszy, wskazany jest raczej reżim krótkiego podlewania po przeschnięciu. Nawożenie odbywa się oszczędnie, zazwyczaj wiosną niską dawką nawozu dla sukulentów, nadmierne nawożenie sprzyja miękkiemu wzrostowi wrażliwemu na mróz. Cięcie nie jest wymagane, roślinę jedynie czyści się po zimie. Ściółka mineralna ze żwiru lub grysu jest praktyczna, ponieważ ogranicza wilgotność u szyjki korzeniowej i zwiększa niezawodność zimową. W donicach stosuje się głównie podłoże mineralne z wysoką zawartością grysu i piasku, a donice zimą przechowuje się raczej w suchym miejscu pod zadaszeniem, ewentualnie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu. Po ukorzenieniu roślina jest bardzo odporna na suszę, ale w pierwszym roku po posadzeniu warto pilnować, aby podłoże nie przeschło całkowicie przez długie tygodnie. W chłodniejszych i wilgotniejszych rejonach pomaga sadzenie na pochyłym terenie, kamienny grys wokół szyjki korzeniowej i proste okrycie przed zimowym deszczem, które zapewnia wentylację rośliny. Choroby i szkodniki pojawiają się rzadko, wyjątkowo może dojść do uszkodzenia przez ślimaki wiosną lub do zgnilizny korzeni przy długotrwałym przemoczeniu. Mrozoodporność w praktyce wynosi około -15 do -20 °C, przy czym decydujące jest zimowe osuszenie i ochrona przed przemoczeniem. Najczęstszym ryzykiem jest gnicie korzeni i szyjki korzeniowej w ciężkiej glebie lub podczas długotrwałego zimowego rozmarzania, w donicach mogą pojawić się wełnowce. W donicy uprawia się w podłożu mineralnym z wysoką zawartością grysu i piasku, z odpływem wody, zimą w suchym miejscu pod zadaszeniem lub w chłodnym, jasnym pomieszczeniu bez mrozu. Zalecany rozstaw wynosi 20–25 cm, co odpowiada około 16–25 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026