Słonecznica spalmanthoides Delosperma spalmanthoides

Opis szczegółowy produktu

Słonecznica spalmanthoides - piękna sukulentna roślina skalna. W europejskim handlu często występuje także pod zbliżoną nazwą Delosperma sphalmanthoides. To drobny przedstawiciel rodziny przypołudnikowatych (Aizoaceae) z górskich i kamienistych siedlisk południowej Afryki. Rośnie tam jako niska poducha na glebach mineralnych, z których woda szybko odpływa. Tworzy gęste, delikatnie sukulentne, walcowate liście w odcieniach szarozielonych do zielonych, które utrzymują roślinę tuż przy ziemi. Zimozielone poduszki osiągają wysokość 2–5 cm i stopniowo rozrastają się na szerokość około 15–30 cm. Kwitnienie rozpoczyna się wcześnie w sezonie, najczęściej od marca do maja, a w ciepłe lato roślina może zawiązywać kolejne kwiaty aż do sierpnia. Pojedyncze kwiaty są drobne, różowe do purpuroworóżowych z żółtym środkiem i otwierają się głównie przy słonecznej pogodzie. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako wypełnienie szczelin między kamieniami, w ogrodach alpejskich, na rabatach żwirowych i w misach, gdzie wyróżnia się detal liści i niska faktura. Przyciąga uwagę także w grupowych nasadzeniach z innymi słonecznicami. Nie jest wymagająca w uprawie i wnosi kolor oraz niepowtarzalny wygląd do każdego ogrodu.

Uprawa: Najlepsze jest pełne słońce i osłonięty, ciepły mikroklimat, na przykład przy południowym murku lub na podwyższonej rabacie. Gleba powinna być bardzo przepuszczalna, piaszczysta do żwirowej, z warstwą drenażową i o pH około 6,0–8,0. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopadu, w chłodniejszych rejonach zaleca się wiosnę. Podlewanie jest konieczne głównie po posadzeniu i podczas skrajnej suszy, najlepiej krótko, po przeschnięciu podłoża. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie, zwykle wiosną, niewielką dawką nawozu do sukulentów, ponieważ przenawożenie sprzyja miękkiemu wzrostowi wrażliwemu na mróz. Cięcie nie jest wymagane, po zimie roślinę jedynie się oczyszcza. Ściółka mineralna ze żwiru lub grysu jest praktyczna, ponieważ ogranicza wilgoć przy szyjce korzeniowej i zwiększa pewność przezimowania. W pojemnikach stosuje się przede wszystkim podłoże mineralne z dużym udziałem grysu i piasku, a zimą pojemniki utrzymuje się raczej w suchym miejscu pod zadaszeniem lub w chłodnym, jasnym pomieszczeniu. Po ukorzenieniu roślina jest bardzo odporna na suszę, jednak w pierwszym roku po posadzeniu warto pilnować, aby podłoże nie przesychało całkowicie przez wiele tygodni. W chłodniejszych i wilgotniejszych rejonach pomaga sadzenie na pochyłym terenie, grys kamienny wokół szyjki korzeniowej oraz prosta osłona przed zimowym deszczem, która zapewnia roślinie przewiew. Choroby i szkodniki występują rzadko, wyjątkowo wiosną mogą pojawić się uszkodzenia przez ślimaki lub zgnilizny grzybowe przy długotrwałym przemoczeniu. Mrozoodporność w praktyce wynosi około -15 do -20 °C, przy czym decydujące znaczenie ma zimowa susza i ochrona przed przemoczeniem. Najczęstszym zagrożeniem jest gnicie korzeni i szyjki korzeniowej w ciężkiej glebie lub podczas długotrwałych zimowych odwilży, a w pojemnikach mogą pojawić się wełnowce. W pojemniku uprawia się ją w podłożu mineralnym z dużym udziałem grysu i piasku, z odpływem wody, a zimą w suchym miejscu pod zadaszeniem lub w chłodnym, jasnym i wolnym od mrozu pomieszczeniu. Zalecana rozstawa to 20–25 cm, co odpowiada około 16–25 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026