Słoneczniczek szorstki 'Burning Hearts' Heliopsis helianthoides 'Burning Hearts'

Opis szczegółowy produktu

Słoneczniczek szorstki 'Burning Hearts'  - piękna odmiana, która przyciąga uwagę przede wszystkim efektownymi kwiatami. To bylina z rodziny astrowatych, pochodząca ze wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na preriach, skrajach lasów i wilgotniejszych łąkach. Odmiana 'Burning Hearts' powstała jako selekcja z siewu, a w europejskich katalogach występuje pod nazwą Jelitto. Tworzy wzniesioną, nieinwazyjną kępę o sztywnych, ciemnopurpurowych pędach i intensywnie wybarwionych liściach, które zachowują dekoracyjny odcień od wiosny do jesieni. W pełni rozwoju osiąga około 90–120 cm wysokości i 30–50 cm szerokości. Od lipca do września na szczytach rozgałęzionych łodyg otwierają się koszyczki o średnicy 5–7 cm ze złocistymi kwiatami języczkowymi i wyrazistym, czerwonopomarańczowym do mahoniowego środkiem, w ciepłe lata często aż do października. Kontrast ciemnego ulistnienia i dwubarwnych kwiatów jest dobrze czytelny zarówno na rabatach żwirowych, jak i na klasycznych rabatach bylinowych. Sprawdzają się połączenia z jeżówkami, rozchodnikami, werbenami, szałwiami, trawami ozdobnymi lub z białymi rudbekiami, które podkreślą „ognisty” środek kwiatu. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru i są chętnie odwiedzane przez zapylacze. Po ścięciu zachowują świeżość przez kilka dni, a pędy wykorzystuje się do letnich bukietów, zwierzyna zwykle omija tę roślinę. W porównaniu z odmianą 'Summer Nights' ulistnienie jest zazwyczaj ciemniejsze, a oczko kwiatu bardziej wyraziste.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, w cieplejszych rejonach także jasny półcień, w osłoniętym miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Odpowiada mu gleba próchniczna do gliniasto-piaszczystej, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, o zalecanym pH około 6–7,5. W ciężkich, długotrwale podmokłych glebach wzrasta ryzyko gnicia korzeni, a podczas skrajnej suszy skraca się okres kwitnienia i kwiaty drobnieją. Sadzenie prowadzi się od marca do października, w rozstawie około 40–45 cm, co odpowiada mniej więcej 5–6 roślinom na m². Wiosną usuwa się zeszłoroczne pędy przy nasadzie, a w ciągu lata regularne usuwanie przekwitłych koszyczków pomaga przedłużyć kwitnienie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub zrównoważony nawóz, nadmiar azotu prowadzi do bujniejszego wzrostu i większego ryzyka wylegania. W pełni rozwoju osiąga zwykle 90–120 cm, na żyznych glebach może być wyższy i wtedy przydaje się podpora lub sadzenie w grupie, w której rośliny wzajemnie się podpierają. Po 3–5 latach kępy odmładza się przez podział wiosną, co pozwala utrzymać obfitość kwitnienia. Mrozoodporność dojrzałych kęp w warunkach klimatycznych Polski wynosi około -29 °C, młodym nasadzeniom służy lekka ściółka i ochrona przed zimowym przemoczeniem. Spośród chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości liści, spośród szkodników głównie mszyce, zwykle przy przenawożeniu i w przesuszonym mikroklimacie. 

Autor: Nikol | Rewizja: 26.1. 2026