Śmiałek darniowy 'Bronzeschleier' Deschampsia cespitosa 'Bronzeschleier'

Opis szczegółowy produktu

Śmiałek darniowy 'Bronzeschleier' - ozdobna odmiana rodzimej, szeroko rozpowszechnionej wieloletniej trawy z rodziny wiechlinowatych. Gatunek wyjściowy rośnie w Europie, Azji, Afryce oraz w chłodnych i górskich rejonach innych kontynentów, najczęściej na wilgotnych łąkach, skrajach lasów, przy źródliskach oraz na glebach świeżych do wilgotnych. Odmiana 'Bronzeschleier' wyróżnia się delikatnymi, wysoko wyniesionymi wiechami, które tworzą nad kępą lekki brązowy welon. Kępa liści osiąga około 40–60 cm, w czasie kwitnienia 80–120 cm, a w dobrych warunkach nawet około 130 cm. Szerokość kępy wynosi 50–70 cm. Liście są wąskie, intensywnie zielone, gęsto skupione w kępę, w zależności od zimy półzimozielone do zrzucających. Od czerwca do sierpnia wyrastają delikatne, rozgałęzione wiechy, początkowo o brązowym odcieniu, później złotawe do srebrzystych. Kwiatostany falują na wietrze, przepuszczają światło i po przekwitnięciu długo pozostają dekoracyjne. Odmiana nadaje się na naturalistyczne i nowoczesne rabaty bylinowe, nad oczka wodne i strumienie, do półcienistych partii ogrodu, na obrzeża ścieżek oraz do nasadzeń z efektem lekkiego ruchu. Dobrze komponuje się z bodziszkami, szałwiami, pluskwicami, wiązówkami, liliowcami, rodgersjami, paprociami, zawilcami i jesiennymi astrami. Kwiatostany nadają się na kwiat cięty i do suszenia.

Uprawa: Odporna trawa ozdobna na stanowiska słoneczne do półcienistych. Najlepiej rośnie w świeżym do wilgotniejszego mikroklimacie, na przykład przy oczkach wodnych i strumieniach, na półcienistych rabatach, pod wyższymi drzewami i krzewami lub wśród bylin, gdzie gleba latem całkowicie nie przesycha. Osłona od wiatru nie jest konieczna, przewiewne stanowisko sprzyja zwartszemu wzrostowi i ogranicza gnicie starszych kęp. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, stale lekko wilgotna, o pH około 5,5–7,0. Na cięższej glebie pomaga dodatek kompostu i drobnego żwiru, na lekkiej piaszczystej korzystna jest ziemia liściowa i ściółka zatrzymująca wilgoć. Zalecana rozstawa wynosi 40–50 cm, w grupach sadzi się 4–6 roślin na m². Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, ukorzenione kępy znoszą krótką suszę, jednak przy długotrwałym przesuszeniu zasychają końcówki liści, a kwiatostany bywają niższe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zaleca się kompost. Wysokie dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i wyleganiu. Suche źdźbła i liście ścina się pod koniec zimy lub wczesną wiosną przed ruszeniem wegetacji, około 5–10 cm nad ziemią. Kwitnienie trwa od czerwca do sierpnia, delikatne wiechy pozostają dekoracyjne także po przekwitnięciu i nadają się na kwiat cięty oraz do suszenia. W pojemniku wymaga przepuszczalnego podłoża, drenażu i częstszego podlewania. Mrozoodporność wynosi około −25 do −30 °C. Choroby występują rzadko, na podmokłej glebie może gnić podstawa kępy, podczas suszy pojawiają się przędziorki, a pod ciężkim śniegiem starsze źdźbła mogą wylegać.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026